Het gebouw voor Weg- en Waterbouwkunde aan het Oostplantsoen 25, in gebruik genomen tijdens de start van het studiejaar 1924-1925. Achter de in 1914 in gebruik genomen TH-bibliotheek ontwierp G. van Drecht, die bij rijksbouwmeester J.A.W. Vrijman in dienst was, het gebouw voor de toenmalige Afdeling der Weg- en Waterbouwkunde van de TH Delft. Het bestaat uit een hoofdgebouw aan het Oostplantsoen en haaks daarop een zijvleugel langs de Fortuinstraat. Het hoofdgebouw met een geleed bouwvolume, met accenten in het midden en op de uiteinden, heeft een monumentale entree en een fraai trappenhuis met beeldhouwwerk van H.A. van den Eijnde. Het ontwerp is expressionistisch met decoratieve elementen in art deco, en verwant aan het werk van K.P.C. de Bazel. Nadat in 1975 het nieuwe gebouw voor Civiele Techniek in de TU-wijk in gebruik was gekomen, deed het oude gebouw dienst als uitbreiding van de TH-bibliotheek (later TU-bibliotheek). Nadat het huidige bibliotheekgebouw achter de TU-Aula in gebruik was genomen, werd het oude complex door Anke Colijn tot appartementengebouw verbouwd.

In 1947 wordt besloten tot de bouw van 1 telefooncentrale voor de TH gebouwen in de Wippolder en de Nieuwelaan. In 1950 wordt huisvesting gevonden in het gebouw op de Julianalaan 134 waar op dat moment maar een klein aantal ruimten in gebruik zijn door de hogeschool. Tevens zijn er ook nog 4 centrales in de binnenstad voor de gebouwen aan de Oude Delft, het Hoofdgebouw en Bouwkunde, de Bibliotheek aan de Doelenstraat, en het gebouw voor Weg- en Waterbouwkunde aan het Oostplantsoen in gebruik.

De toren van het gebouw van de Bibliotheek in de Doelenstraat 101 (later Schuttersveld 2) in Delft. In 1908 schreef architect J.A.W. Vrijman een brief naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken. De boekenschat van de Polytechnische School was tot dan toe in verschillen­de gebouwen ondergebracht en was onvoldoende toegankelijk voor studenten. In 1915 werd daarom op het voormalig exercitieterrein de Bibliotheek gebouwd. De inrichting was geheel in overeenstemming met de eisen van een, in die tijd, moderne bibliotheek. Alle boeken werden opgeborgen in een brandvrij magazijn. De Bibliotheek bestaat dan ook uit twee delen, een publiek hoofdgebouw en een boekenmagazijn. Dit gebouw was het eerste in Nederland dat op deze manier werd ontworpen. Het gebouw is algemeen toegankelijk voor bezoekers, die de gelegenheid hebben tot het raadplegen van de literatuur in leeszalen. Op de ruime, monumentale uit leenhal komt een op zuilen gedragen galerij uit, die met kleinere zuilen de koepel draagt. De ramen zijn van gebrandschilderd glas en laten getemperd licht de ruimte invallen. De hoge bovenramen prijken met de namen van bekende ingenieurs van de verschillen de afdelingen. De Bibliotheek moest het visitekaartje van de T.H. worden, het publieksgedeelte is dan ook in een veel uitbundiger stijl gebouwd dan het magazijn. Het hoofdgedeelte is gebouwd in Neorenaissance stijl terwijl het magazijn meer een classicistische opzet heeft die geinspireerd is door voorbeelden rond 1600 (binnen ontbreekt iedere vorm van ornamentering). De erkers van het magazijn waren niet voor de sier maar dienden als ruimten waar men de boeken van stof kon ontdoen. In verband met de soms zeer hoge vloerbelasting en de brandveiligheid heeft Vrijman voor de draagconstructie de, voor die tijd, moderne materialen gewapend beton en staal gebruikt. Het gehele gebouw is nagenoeg brandvrij geconstrueerd, alle vloeren en de gewelven boven de hal en de grote leeszalen zijn in gewapend beton uitgevoerd; de trappen in graniet. De Bibliotheek moest de aanzet worden van het grote centrale TH gebouw. Het werd echter besloten om de uitbreiding van de TH niet in de oude binnenstad maar aan de zuidzijde van de binnenstad te laten plaatsvinden, in de verder nog lege Wippolder. In 1923 liet Vrijman het gebouw voor Weg- en Waterbouwkunde aan sluiten op de bibliotheek. In 1934 bouwde ingenieur Kainmer aan de overzijde van de bibliotheek het Waterloop­ kundig laboratorium. Beide gebouwen bevatten nu dependances van de Bibliotheek. Momenteel is de toekomst van dit schitterende gebouw nog onzeker. De Bibliotheek zal een nieuw onderkomen krijgen. Zodoende zal er een nieuwe bestemming voor het gebouw gevonden moeten worden. Ik ben van mening dan dit gebouw bijvoorbeeld uitstekend "de discotheek van Delft" kan worden gehuisvest. Het zou zonde zijn als dit representatieve gebouw met zijn statige uitleenhal verloren gaat. Bron: Architectuurarchief Technische Universiteit Delft

Het examen voor bedrijfsbibliothecaris wordt afgenomen in Delft in het gebouw van Weg- en Waterbouwkunde Technische Hogeschool Delft aan het Oostplantsoen 25

In 1947 wordt besloten tot de bouw van 1 telefooncentrale voor de TH gebouwen in de Wippolder en de Nieuwelaan. In 1950 wordt huisvesting gevonden in het gebouw op de Julianalaan 134 waar op dat moment maar een klein aantal ruimten in gebruik zijn door de hogeschool. Tevens zijn er ook nog 4 centrales in de binnenstad voor de gebouwen aan de Oude Delft, het Hoofdgebouw en Bouwkunde, de Bibliotheek aan de Doelenstraat, en het gebouw voor Weg- en Waterbouwkunde aan het Oostplantsoen in gebruik. In 1962 zijn er onder leiding van een cheffin 10 telefonistes werkzaam.

Laboratorium Stevin I, Voormalig laboratorium voor Toegepaste Mechanica en Onderzoek van Constructies Vooruitlopend op de nieuwbouw van Weg- en Waterbouwkunde werd in 1953 de bouw gestart van een interdisciplinair laboratorium, waarvoor Roosenburg al in 1949 de eerste schets maakte. Er werkten negen docenten samen op het gebied van de mechanica, onderzoek van materialen en constructies. Naar buitenlands voorbeeld is een overzichtelijke basiliekvorm gekozen: een grote experimenteerhal met lagere beuken voor de benodigde nevenfuncties. Achter de entree ligt een, 'om architectonische redenen' 0,80 meter opgetilde, ontvangsthal. Het gebouw heeft een gewapend betonskelet. De hal is overspannen met geprefabriceerde spanten in spanbeton. De betonnen platvoeren van de zijbeuken zijn in het werk gestort met toepassing van geprefabriceerde gootlijsten. In de buitengevel is een geglazuurde steen toegepast in elf kleurnuances, waarmee een 'merkwaardig doch wat onrustig effect' is bereikt, aldus een hoogleraar in 1955. In 2004 werd het verouderde lab ontmanteld. De ruimten worden tegenwoordig verhuurd. Adres: Stevinweg 4, Delft, Architecten: Dirk Roosenburg, P. Verhave, J.G.E. Luyt en W. de Iongh, Bouwjaar: 1952-1957, Bouwstijl: functionalisme

Het examen voor bedrijfsbibliothecaris wordt afgenomen in Delft in het gebouw van Weg- en Waterbouwkunde Technische Hogeschool Delft aan het Oostplantsoen 25

Het examen voor bedrijfsbibliothecaris wordt afgenomen in Delft in het gebouw van Weg- en Waterbouwkunde Technische Hogeschool Delft aan het Oostplantsoen 25

Opnamen van het Laboratorium voor Grondmechanica in aanbouw. Dit laboratorium was onderdeel van Stichting Waterbouwkundig Laboratorium en gehuisvest in de kelder van het gebouw voor Weg- en Waterbouwkunde, Oostplantsoen 25 te Delft.

Afscheid van Johannes Theodoor Thijsse verbonden aan de Technische Hogeschool Delft vanaf 1927 tot en met 17 juni 1963. In 1927 als hoofd benoemd van het onderzoekinstituut waterbouwkundig laboratorium wat opgestart werd in de kelder van het toenmalige gebouw voor Weg- en Waterbouwkunde in Delft. Op 1 december 1933 werd hij benoemd tot directeur van de Stichting Waterbouwkundig Laboratorium wat vanaf die datum formeel ressorteerde onder de minister van Waterstaat.