De Technische Hogeschool zocht in 1923 een gebouw om als aula te gebruiken. De stichting 'Het Meisjeshuis'. bood de Sint-Hippolytuskapel op Oude Delft 118 aan voor een lage huur en een periode van veertig jaar, op voorwaarde dat men de kapel zou laten opknappen. Oude Delft 118 is begonnen als kapel van de Heilige Geestzusters en heeft lange tijd dienst gedaan als pakhuis, maar heeft een comeback gemaakt als Aula van de Technische Hogeschool. Tegenwoordig wordt ze weer gebruikt als Rooms Katholieke kerk. De TH heeft de kapel ingrijpend gerestaureerd. De hoge spitsramen werden hersteld, de noordgevel werd opnieuw met de oorspronkelijke Rijswijkse steen opgemetseld, het dak werd met blauwe pannen gedekt en binnen verdwenen de balklagen en vloeren van het pakhuis en werd het houten tongewelf hersteld en beschilderd door Jacob Por. De kapelvloer werd omhoog gebracht, waardoor eronder een kelder, keuken, curatorenkamer, kleedkamer en heteluchtverwarming gemaakt kon worden. De Technische Hogeschool heeft Oude Delft 118 van 1923 tot 1966 als aula gebruikt.

De weduwe van de in 1962 overleden dr. ir. H.A. Hidde Nijland, doctor honoris causa van de Technische Hogeschool, heeft een bedrag beschikbaar gesteld ten behoeve van de ontwikkeling van wetenschap en onderwijs op het gebied van elektrotechniek. Hiervoor is de dr. ir. H.A. Hidde Nijland stichting opgericht die onder meer door het beschikbaar stellen van prijzen aan personen die op onderhavig gebied bijzondere prestaties hebben verrricht en door het organiseren van memorial lectures, haar doelstellingen verwezenlijkt. Bij deze gelegenheden kan de Dr. ir. H.A. Hidde Nijland penning, ontworpen door H.J.J. Donnenburg, worden uitgereikt.

Het Fonds Gijsberti Hodenpijl is in 1913 opgericht ten behoeve van "de kunsten en de wetenschappen die onderwezen worden aan de Technische Hogeschool Delft". Op de foto's staat de erepenning met inscriptie die in 1963 aan de predikant van de Waalse Kerk is aangeboden. De familie van Hodenpijl is omstreeks 1200 uit het Waalse naar ons land gekomen. De ridders van Hodenpijl kwamen hier tot groot aanzien, onder meer als krijgslieden in de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Twee van hen zijn omstreeks 1600 in de Nieuwe Kerk te Delft begraven. De naam Gijsberti Hodenpijl ontstond bij het huwelijk van Paulus Gijsberti en Hester Hodenpijl, dat in 1727 te Schiedam werd gesloten. Zeer vele van hun nakomelingen hebben te Delft gewoond. Verscheidenen onder hen bekleedden het ambt van burgemeester van Schiedam en Rotterdam, dikwijls van vader op zoon. Op 12 december 1911 overleed te 's-Gravenhage de heer F.M.Th. Gijsberti Hodenpijl - onze Gijsberti Hodenpijl - in leven wijnkoper te Delft. Zijn liefde voor deze stad was zo groot, dat hij een gedeelte van zijn nalatenschap zodanig bestemde, "opdat iets blijvends in die stad tot stand gebracht zou worden". Het Gemeentebestuur van Delft aanvaardde dit legaat echter niet. Gelukkig heeft de enige erfgenaam van de overledene, de heer Gerard Kniphorst, in dit gemeentelijk besluit niet berust. Hij stichtte in 1913 het Fonds Gijsberti Hodenpijl en wel ten behoeve van "de kunsten en de wetenschappen die onderwezen worden aan de Technische Hogeschool te Delft". De statutaire doelstellingen van het fonds zijn in de praktijk en in de loop der tijden opgevat zoals deze in het testament van de erflater zijn omschreven, "dat er met behulp van het fonds iets blijvends aan het uiterlijk schoon van de stad Delft tot stand gebracht zou worden". Dit overigens met de restrictie dat dit schone een gebouw van voor 1700 moet zijn.

De viering van 121e Dies Natalis van de TU Delft in de Westerkerk te Delft met aansluitend een receptie in het Prinsenhof op 12 januari 1963. De viering stond in het teken van de erepromotie van dr. A. Bouwers.

Vooruitlopend op realisatie van het gebouw van Electrotechniek zijn enkele kamers op ware grootte gebouwd bij de Stevinweg, hoek Feldmannweg. Op de foto een kamer met een laboratoriumtafel met een zogenaamde opstand ten behoeve van experimenten.

Kantoren van European Translation Centre, het latere International Translation Centre, in het gebouw van de Bibliotheek TH Delft.

De boekenleeszaal en de tijdschriftenleeszaal in de Centrale Bibliotheek van de TH Delft.

Op 1 maart 1963 werd de uitleendiscotheek geopend die is ondergebracht in de bibliotheek van de TH Delft aan de Doelenstraat. De Discotheek is begonnen met een collectie van ongeveer 1000 platen. De collectie bestaat uit het klassieke repertoire, religieuze muziek en liederen van 1200 af, historische platen en muziekgeschiedenis, literatuur, cabaret, chansons en musicals, volksmuziek uit alle delen der wereld, jazz en kinderplaatjes. De zogenaamde populaire ofwel commerciële muziek zal men in de collectie tevergeefs zoeken. In het reglement van de discotheek stond dat iedere gebruiker zijn saffier periodiek moet laten keuren. Elke grammofoonplaat die na uitlening wordt teruggebracht wordt nauwkeurig gecontroleerd. Iedereen kan zich als abonnee van de discotheek doen inschrijven tegen het daarvoor geldende tarief . Daarbij wordt een catalogus en een reglement uitgereikt. Van elke grammofoonplaat wordt een kaartje bijgehouden met de op die plaat eventueel aanwezige beschadigingen. Elke plaat die na uitlening wordt teruggebracht wordt nauwkeurig gecontroleerd. Men kan abonnee van de discotheek worden door betaling van een bedrag van f. 12,50, waarbij een eenmalig bedrag van f.2,50 inschrijfgeld komt . Daarvoor kan de abonnee gedurende 1 week een 30 cm langspeelplaat huren tegen betaling van f. 0,75. De huur voor een 23 cm plaat is f. 0,65 en voor een 17 cm plaat f. 0,45. Voor studenten gelden op vertoon van hun inschrijvingskaart de volgende tarieven: abonnementsgeld f. 7,50, inschrijfgeld f.1,50, leengelden resp. f. 0,50, f. 0,45 en f. 0,35. De openingstijden van de discotheek zijn dezelfde als die voor de Bibliotheek. Het bestuur van de Stichting Discotheek Delft wordt gevormd door de heren dr. L.J. van der Wolk ( voorzitter ), H.J.M. van de Vijver (secretaris ,A.P.S. Bruins (penningmeester) en dr. ir. A. Korevaar, G.L.A. de Brauwere en R. Maas (leden).

Installaties in het Laboratorium van Energievoorziening TH Delft

Uitreiking vaandel aan Delftsche Studenten Weerbaarheid door Z.K.H. Prins Bernhard op de Markt te Delft. Een studentenweerbaarheid is van oorsprong een gelegenheidsgevechtseenheid in Nederland, die uit universitaire studenten bestaat. De vrijwillig dienende studenten dienden als flankeurs.

Maquettes van de Delftse wijken Voorhof en Buitenhof

Vergaderruimte in het gebouw van de Bibliotheek TH Delft

Viering van 121e Dies Natalis van de TU Delft in de Westerkerk.

Dhr. J. Moerkerken opzichter van de afdeling Materiële en Technische Zaken, Hoofdgebouw van de Technische Hogeschool Delft

Steenkolenwinning in Nederland. Fotocollectie samengesteld door Jack Voncken, TU Delft, faculteit CITG. Foto’s met toestemming hergebruikt. Fotocollectie D. Visser - Monorailvervoer in de ondergrondse werken van de Oranje Nassau mijn rond 1963. - Installatie voor het wisselen van monorailbakken rond 1964. - Wisselen van monorailbakken op een der Oranje Nassau mijnen rond 1964. - Installatie voor overladen van monorailbakken op een der ON-mijnen rond 1964. - Overladen van monorailbakken op een der ON-mijnen rond 1964.

Ir. G.J. van der Grinten aanvaardde op 26 juni 1963 in het openbaar het ambt van buitengewoon hoogleraar in de technische en industriële vormgeving, in de afdeling der Bouwkunde, met een rede, getiteld ,,Functie + X = Gestalte". Gijs Joost van der Grinten werd op 10 augustus 1927 te VenIo geboren. Hij volgde middelbaar onderwijs aan het Rijnlands Lyceum te Wassenaar en aan de r.h.b.s. te VenIo, waar hij in 1944 het einddiploma-B behaalde. Hij liet zich inschrijven bij de Tijdelijke Academie te Eindhoven en vervolgens bij de Technische Hogeschool te Delft. In 1953 verwierf hij het diploma van bouwkundig ingenieur. In 1953 richtte hij een eigen architectenbureau op. Van 1954 tot 1959 vervulde hij bovendien bij de N.V. Nederlandse Spoorwegen een gedeeltelijke dagtaak. Inmiddels ontving hij in 1958 bij de afdeling der Bouwkunde van de Technische Hogeschool te Delft een onderwijsopdracht voor de materiaalstudie, in 1959 voor de materiaalstudie en de industriële vormgeving en in 1960 voor de industriële vormgeving. Deze laatste vervulde hij tot 1962. In 1954 ontving hij de Gouden medaille met stipendium van de Prix de Rome - wedstrijd Schone Bouwkunst. Van zijn hand verscheen een aantal publikaties.

Dr. ir. C. van den Berg aanvaardde op 28 november 1962 in het openbaar het ambt van buitengewoon hoogleraar in de landhuishoudkunde, de bodemkunde en de cultuurtechniek, in de afdeling der Weg- en Waterbouwkunde, met een rede, getiteld ,,Cultuur en techniek". Cornelis van den Berg werd 19 november 1912 te Bergschenhoek geboren. Na het doorlopen van de middelbare school studeerde hij aan de Landbouwhogeschool te Wageningen voor landbouwkundig ingenieur, waarvoor hij in 1946 het diploma behaalde. In 1952 promoveerde hij op een proefschrift, getiteld ,,De invloed van opgenomen zouten op de groei en produktie van landbouwgewassen op zoute gronden". Zijn promotor was prof. dr. A. C. van Schuffelen. In 1945 trad hij in dienst bij het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening. Sedert 1955 is hij directeur van het Instituut voor Cultuurtechniek en Waterhuishouding te Wageningen, dat onder genoemd ministerie ressorteert. Voorts is hij sedert 1959 adviseur van de President-Directeur-Generaal van het “Office de la Mise en Valeur de la Vallée de la Medjerda", Tunis. Hij is lid van enige commissies op het gebied van cultuurtechniek en waterzuivering. Van zijn hand verschenen verscheidene publikaties.

Dr.ir. H.J. Merk aanvaardde op 14 november 1962 in het openbaar het ambt van gewoon hoogleraar in de aëro- en hydrodynamica, in de afdelingen der Werktuigbouwkunde en der Technische Natuurkunde, met een rede, getiteld ,,Enige beschouwingen over reologische modellen". Hendrik Jacobus Merk werd op 25 april 1920 te Vlissingen geboren. In 1940 behaalde hij in zijn geboortestad het einddiploma gymnasium-6. In hetzelfde jaar liet hij zich inschrijven als student voor de studie van werktuigkundig ingenieur aan de Technische Hogeschool te Delft. Na een onderbreking in deze studie als gevolg van de bezetting van ons land vervolgde hij in het studiejaar 1945/'46 zijn studie, echter die voor natuurkundig ingenieur. Het diploma voor natuurkundig ingenieur behaalde hij in 1952. In 1957 promoveerde hij op een proefschrift, getiteld ,,Stofoverdracht in laminaire grenslagen door gedwongen convectie". Promotor daarbij was prof. dr. J. A. Prins. In 1953 trad hij als research-ingenieur in dienst van het Koninklijke/Shell Laboratorium te Delft, in 1958 ging hij over naar de staf van de theoretische afdeling van het Koninklijke/Shell Laboratorium te Amsterdam. Van zijn hand is een aantal artikelen gepubliceerd.

Dr. ir. J. Smidt aanvaardde op 22 mei 1963 in het openbaar het ambt van gewoon hoogleraar in de theoretische en toegepaste natuurkunde, in de afdeling der Technische Natuurkunde, met een rede, getiteld ,,Tussen Scylla en Charybdis". Jakob Smidt werd op 23 januari 1921 te Holwierde geboren. In 1939 behaalde hij het einddiploma van het Willem Lodewijk Gymnasium te Groningen, waarna hij in militaire dienst ging. In 1940 liet hij zich inschrijven voor de studie van natuurkundig ingenieur aan de Technische Hogeschool te Delft. Deze studie voltooide hij in 1947. In maart 1960 promoveerde hij met lof aan de Technische Hogeschool te Delft op een proefschrift, getiteld ,,Metingen aan steenkool met behulp van magnetische resonantie methoden". Promotoren daarbij waren de hoogleraren dr. D. W. van Krevelen en dr. B. S. Blaisse. In 1947 vertrok hij naar Indonesië, waar hij tot 1951 als beroeps-assistent werkzaam was aan de Technische Hogeschool te Bandung. Na in Nederland te zijn teruggekeerd was hij enige jaren aan de natuurkundige afdeling van het Centraal Laboratorium der P.T.T. verbonden. In 1956 werd hij speurwerk-ingenieur bij de natuurkundige afdeling van het Centraal Laboratorium der Staatsmijnen in Limburg. Van zijn hand zijn verscheidene publikaties verschenen op het gebied van de elektronen en kernspinresonantie. Hij heeft voorts als co-auteur aan tal van publikaties medegewerkt.