· · · Repository Hydraulic Engineering Reports

De Leidraad Zee- en Meerdijken behandelt het dimensioneren van waterkeringen volgens de huidige veiligheidsbenadering gebaseerd op de gedachten van de Deltacommissie, waarbij de nieuwste inzichten op het gebied van de geotechniek en de constructieve waterbouwkunde zijn verwerkt. Dit geldt onder meer voor de berekening van golfoploop en -overslag en de bepaling van overslagdebieten. Daarbij is de oude 2%-golfoploopeis vervangen door kritieke overslagdebieten. Daarnaast zijn nieuwe inzichten verwerkt ten aanzien van het geotechnisch dimensioneren van de waterkeringen en de omgang met objecten in de waterkering. Voor de dimensionering wordt zoveel mogelijk aangesloten bij de eerder verschenen leidraden voor het ontwerpen van rivierdijken en andere waterkeringen. De Leidraad Zee- en Meerdijken is nadrukkelijk afgestemd op het rapport Grondslagen voor Waterkeren (1998).

In deze nota worden de resultaten gepresenteerd van overslagberekeningen inzake de zeewering te Harlingen. Hierbij speelt de hoogte van de zeewering een centrale rol. De huidige hoogte van de zeewering voldoet niet aan de normen gesteld door de Deltacommissie. Deze nota beschrijft de technische achtergronden en gehanteerde methoden. De zeewering te Harlingen wordt getoetst op een overslagcriterium, in tegenstelling tot het meer conventionele golfoploopcriterium. Tevens wordt rekening gehouden met mogelijk waterbezwaar te Harlingen, als gevolg van het overschrijden van het bergend vermogen van de binnenhaven. Een tweetal alternatieven wordt geboden ten aanzien van de te hanteren kerende hoogte van de zeewering.

In deze nota wordt de dijk te Terschelling qua hoogte getoetst aan het vereiste veiligheidsnivo, uitgaande van de herziene basispeilen, herziene randvoorwaarden voor de golfrandvoorwaarden voor de golfaanval en aktueel gemeten bestaande kruinhoogten. Daar waar de dijk niet voldoet worden alternatieven gegeven voor de benodigde dijkversterkingen

Beschrijving van de rekenmethode voor dijken en dijkprofielen in Zeeland conform de richtlijnen van de Deltacommissie. Berekening van dijkhoogten, bermbreedte, taludhelling.

Bij zeer veel zeedijken in Sleeswijk-Holstein en op Jutland breken de golven tijdens de maatgevende stormvloeden op grasmatten. Deze groene zeedijken blijken voldoende veilig te zijn. De aanleg wordt gekarakteriseerd door o.a. flauwe buitentaluds en een gedeeltelijke bezoding met zoute kwelderzoden. Bij een voldoende brede kwelder is een harde bekleding overbodig. In Nederland kunnen geheel of gedeeltelijk groene zeedijken onder vergelijkbare randvoorwaarden ook goed voldoen. Dat vraagt een hogere waardering van grasmatten en een andere aanleg en beheer. In het alsnog t.b.v. de advisering opgestelde reisverslag wordt ook ingegaan op de mogelijkheden en problemen in Nederland.

Een verkenning naar adaptieve oplossingen in een zandige kust, eindrapport t.b.v Deltaprogramma Kunst. Ten behoeve van het opstellen van een Nationale Visie Kust door het Deltaprogramma heeft Deltares onderzocht hoe verharde zeeweringen langs de Nederlandse Kust toekomstbestendig kunnen worden gemaakt. De achterliggende vraag hierbij was of en hoe veiligheidsoplossingen gecombineerd kunnen worden met ruimtelijke ontwikkelingen zoals stedelijke vernieuwing, recreatie en natuur en landschap. De eerste fase van het onderzoek heeft de veiligheidshorizon van 42 locaties met verharde weringen in beeld gebracht. Met de uitvoering van de versterkingsprojecten bij de ‘zwakke schakels’, inzet van zandsuppleties en goed onderhoud aan de keringen is de veiligheid voor vrijwel de gehele kust de komende decennia goed op orde. Bij een scenario met snelle zeespiegelstijging (35 cm tot 2050) ontstaat midden 21e eeuw mogelijk op 16 locaties een veiligheidsopgave, dat wil zeggen langs ruim 30 km verharde zeeweringen. Voor een 10-tal locaties ligt de veiligheidshorizon, bij een snelle zeespiegelstijging, in de tweede helft 21e eeuw. Voor de resterende locaties ontstaat er pas na de 21e eeuw een veiligheidsopgave. Bij matige zeespiegelstijging ligt de veiligheidshorizon verder weg. Voor alle locaties zijn, vanuit kustveiligheid bezien, mogelijke aanpassingsmaatregelen geformuleerd waarmee aan nieuwe maatgevende omstandigheden kan worden voldaan. Deze zijn geformuleerd in termen van ‘zandig’, ‘hard’ of een combinatie van deze twee. Onderzocht is is de toepasbaarheid van zowel kustlijnzorg (beheer en onderhoud) als vijf meegroeiconcepten (aanleg), te weten ‘dijk-in duin’, ‘zandbuffer met- strekdam’, ‘kunstrif’, ‘duin-voor-dijk’ en ‘zand-op-duin’. Deze concepten kunnen zowel meegroeien met zeespiegelstijging, als meekoppelen met ruimtelijke ontwikkelingen . Nagegaan is of deze concepten een verbinding kunnen leggen tussen de langere termijn veiligheidsopgaven en de korte termijn ruimtelijke ontwikkelingen. De vijf genoemde meegroeiconcepten zijn beoordeeld op de onderdelen veiligheid, kosten/baten en ruimtelijke kwaliteit. Dit is gedaan via een enquête onder een groep van 22 experts van waterschappen, Rijkswaterstaat, kennisinstellingen en adviesbureaus. De vijf meegroeiconcepten bieden voor de badplaatsen met een boulevard mogelijkheden en scoren beter dan het referentie concept van traditionele kustversterking (‘hard-blijft-hard’). Voor de overige kusttypen met verharde zeeweringen, te weten dijk, geul en havens (zie nationaal kader kust) heeft het referentieconcept de hoogste score.

In dit rapport worden rekenregels gegeven om op relatief eenvoudige wijze tot toetsing of het ontwerp van een bekleding voor een zeedijk te komen. Bij het samenstellen van dit rapport is als doelgroep een pas afgestudeerde HTS-student voor ogen gehouden.