· · · Institutional Repository

In 1995 heeft Bestuurskunde aandacht besteed aan een voor de bestuurskunde wat ‘exotisch’ onderwerp, namelijk ‘spelsimulaties’. Het betreffende themanummer bestond uit vier bijdragen onder gastredactie van prof. Jac Geurts (e.a.), hoogleraar Beleids- en Organisatiewetenschappen in Tilburg. Inmiddels zijn we meer dan een decennium verder. Een interessante vraag is of spelsimulaties (gaming, beleidsexercities) hun weg in de bestuurs- en beleidskunde en in de beleidspraktijk hebben gevonden. Welke inzichten over de relatie tussen beleid en spelsimulaties blijven overeind en welke zijn toe aan een opfrissing of herziening? En, misschien nog interessanter, welke aspecten uit het visionaire beeld over ‘virtueel oefenen met beleid’ zijn (of zullen op korte termijn worden) waargemaakt?

Populistische partijen als de PVV, TON en de LPF worden vaak in een adem genoemd met een nieuwe culturele scheidslijn die tegenwoordig het Nederlandse politieke landschap verdeelt: die tussen de voor- en tegenstanders van het in ijltempo voortschrijdende proces van globalisering en europeanisering. Hebben we hier inderdaad te maken met een nieuwe scheidslijn? Of moeten we Geert Wilders en de zijnen eerder zien als de nieuwe spreekbuizen van een oude onderklasse? En waar in de huidige discussie over populisme minstens zoveel aandacht voor is: moeten we ons zorgen maken over de grote populariteit waarin deze nieuwe partijen en hun leiders zich tegenwoordig mogen verheugen?