· · · Institutional Repository

Bij de analyse en de voorspelling van het getij wordt er van oudsher vanuit gegaan, dat de frequenties van de getijcomponenten bekend zijn. Zij volgen namelijk uit een analyse van de gravitatiepotentiaal. Van iedere component moeten de amplitude en de fase, de getijconstanten, berekend worden uit een waarnemingsreeks. Een veel gebruikte analysemethode is die der kleinste kwadraten. Munk en Cartwright hebben in hun methode de gedachte laten varen, dat voor een analyse de van belang zijnde frequenties van te voren gekozen moeten worden. Zij baseren zich daareentegen op een systeemaanpak door het verloop van de waterspiegel te beschouwen als de som van de responsies (output) van een aantal systemen, die ieder hun eigen ingangssignaal hebben. Op het uitgangssignaal is dan nog storing, ruis, aanwezig in de vorm van meteorologische invloeden. De responsies en de storing tezamen vormen nu het verticale getij. De ingangssignalen worden ontleend aan de gravitatieinvloeden van zon en maan en zijn derhalve als functie van de tijd bekend. Het behulp van de theorie van de spectraalanalyse is het nu mogelijk om uit de gemeten waterspiegel en de bekende ingangssignalen de eigenschappen van ieder systeem afzonderlijk te bepalen. Hierbij gaat het, als het lineaire systemen betreft, om de impulsresponsiefuncties of hun equivalent in het frequentiedomein de frequentieresponsiefuncties. Voorspellingen kunnen nu worden uitgevoerd aangezien de output van het systeem berekend kan worden m.b.v. de bekende ingangssignalen en de nu bekende overdrachtsfuncties.

Toepassing van een aangepaste fourier analyse op getijden, die het probleem van "gaten" in de registratie oplost en een alternatief biedt voor de kleinste kwadraten methode.