· · · Institutional Repository

Cities have always been built near water: about 90 of the world’s 100 biggest cities are built on coast or rivers. River cities displayed an intimate and complex relationship with water, which was never considered as a limit but rather as an extension of the urban fabric. However during the industrialization the waterway network lost its monopoly in infrastructure. Ever since the lost of the river in the ‘battle of infrastructure’, river cities have seen a weakening of their functional relationship with water. The riverfront in today’s global cities is a legacy of industrialization and maritime commerce and typically a city’s most contested zone. The original functions of a river and its riverfront become obsolete resulting in the weakening of relationships between the city and its river. Instead of a communication axe the river transformed in a physical boarder dividing the city and its public realm into pieces. The river needs to be redefined in today’s river cities; it requires a radical restructuring of its meaning, use and its occupants. This graduation project explores the potentials of today’s neglected European urban riverfronts as an actively and productively used public space and provides a new design for Vienna’s riverfront.

Mijn masterthesis is een onderzoek naar de plek van het Amsterdams Bostheater. Het bevat tevens daaruit voortvloeiende scenario's voor een interventie in die bepaalde plek. De plek wordt omschreven aan de hand van zijn kwaliteiten. Deze worden gedestilleerd uit bestaande architectuurtheorie, akoestiekonderzoek en precedentenonderzoek.

Post-Exodus or the involuntary prisoners of Architecture, is a project about corrupt well intended top-down pretentions. A project about when utopia becomes dystopia. About when the built environment becomes out of tune with experienced and desired reality. Accumulating to the point of large scale vacancy and crisis. The focus of the project will be the case of the Kleiburg flat, the last untouched piece of Bijlmer ideology. The project was done in the graduation lab 'Design as Politics' with the underlying theme 'In the Ghetto', in which a personal view on the definition of a ghetto was encouraged. In this project the ghetto is described as an urban area that resonates with negative associations, as a segregated area often associated with the social-economic-weaker section. Due to the unpopularity of the urban area, real-estate values drop, investors and project-developers stay away. Conditions deteriorate. For those who want to leave the ghetto but can not afford to do so, the ghetto becomes an urban prison. The title of the project plays with the idea of architecture's ability to manifest dreams and desires. As the exodus took place and people moved towards the better, they left behind the old. The exodus was for those who could afford to leave; those unable to escape the undesired urban conditions where left behind. Post-Exodus focuses on these deprived areas, on these places of undesired architecture. It searches how to become a desired place once again, even when the means are limited. The research investigates a South-American Prison situated in Bolivia, in the capital city of La Paz. In the old city center, on the old colonial spanish grid the prison of San Pedro stands. Hidden behind the stucco walls, upon passing the guarded gate, a unexpected vivid community is revealed; the self-regulating inmate population of San Pedro. The prison was inspired by the panopticon model (Pentonville, London) of Jeremy Bentham. Built around the nineteen hundreds, this ideological prison model proved to be one of unrealistic utopia. The penitentiary system could not live up to the build expectations. The conditions of the inmate population deteriorated inside the prison walls. Without a welfare state or governmental subsidies the prisoners where appointed to their own ability to take matters into their own hands. Escape was not an option, the solution had to come from within... The do-it-yourself attitude of the prisoners resulted in an unique bottom-up transformation of the old prison model. Over time the prisoners slowly adapted the building to fit their basic needs, constantly fighting for their rights and defending every square inch. They held no nostalgia of the past, adapting to the new reality of their needs, adapting the build environment at best to survive. Over time San Pedro Prison developed its own logic, a mini-society with its own micro-economy, micro-policies, democratic elections, a prison real-estate market, cafes, restaurants, fitness area, sauna's, pool halls, tv corners, shops, dentist, churches, ceremony square, football competitions, tourism, workplaces, jobs and even more.. The San Pedro Prison inspires to look in a different way at the built environment we inhabit. It inspires to think in a different way about our attitude towards buildings. It inspires to think in a different way about architecture. It inspires to see how in the worst conceivable conditions, the prisoners of San Pedro where able to transform their built environment into a more favorable condition, to suit their lives and needs better. Transformation as a continues process, attuning to the ever changing times. Kleiburg is dead, it's ideology faded in the face of reality. Time has changed, Kleiburg stood still. If Kleiburg is not to parish in irrelevance it must once more become a part of our dreams and desires. Emergent societal trends and changes must then form the basis of its transformation. In times of financial crisis, unpredictability and uncertainty the means are limited. The answers must not be sought in the top-down financial power of big project developers but in the power of the ordinary people; the power of the people dwelling and working in and around Kleiburg. The design investigates a bottom-up approach, a do-it-yourself attitude, a gradual growth towards a new future. To clarify such a development a scenario was written in which the existing local social and urban fabric where extrapolated into the Kleiburg building. The initial conditions are dictated by the structural possibilities of the Kleiburg flat itself. The installation of the 'Gate' marks the presence of an underlying democratic process. Spatial hierarchy determines the relationship of space and influence of individuals/collectives on the built environment. In a set of projects possibilities are designed, each design telling a different story, each story exploring a new theme, each theme adding to a bigger scale. By the time we look back at all the different designs we will witness the emergence of museum. A Bottom-Up-Museum symbolizing the deconstruction of the prestigious 'starchitect' object, reconstructed by ordinary people.

Hypothetisch uitgangspunt voor het ontwerpproject is een ondergronds spoortraject door de stad Leiden. Vanuit het opgestelde masterplan is een hybride bouwblok uitgewerkt waarin een ondergronds treinstation gecombineerd is met een bioscoopcomplex. De akoestische en constructieve mogelijkheden voor de gebouwopzet met spoortunnel en bioscoopzalen zijn bouwtechnisch onderzocht. Daarna is het ontwerp functioneel en ruimtelijk uitgewerkt. Concept: Als gebouwopzet is gekozen voor ruimtelijke portaalconstructies die op de ondergrondse perrons gefundeerd zijn. De portalen staan haaks op de spoorlijnen en bepalen zowel boven als onder de grond de gebouwstructuur. Onder het maaiveld markeren de portaalkolommen de plekken van trappen, liften en roltrappen. Ook de overstapverdieping is overzichtelijk gehouden, doordat balies en winkelruimten in de stroken langs de tunnelwanden liggen. Op straatniveau wordt het beeld bepaald door bioscoopzalen die vrij onder de verdiepinghoge portaalbalken hangen. De ruimtelijke portaalpoten fungeren hier als vluchttrappenhuizen en liftkernen. In de portaalbalken zijn de installaties ondergebracht. Bouwtechniek: De hoofddraagconstructie voor de bioscoopzalen is op de betonnen treintunnel geplaatst. Het dempen van geluidtrillingen, in relatie met de constructieve uitvoering van de portalen, is daarom het onderwerp voor het bouwtechnische onderzoek geweest. Het bouwtechnische onderzoek heeft geresulteerd een serie portaalconstructies die als ruimtelijk, stabiel staalskelet uitgevoerd worden. Ook de bioscoopzalen bestaan uit prefab stalen vakwerksegmenten. De zaalwanden zijn zowel aan de binnen- als buitenzijde voorzien van lichtgewicht vezelversterkte betonplaten, gevuld met isolatiemateriaal. Op deze manier ontstaat een brandveilige en akoestisch isolerende spouwconstructie aan alle zaalvlakken. De spouwruimten zijn ook gebruikt voor de luchtkanalen en -leidingen. De zaalconstructie wordt van de portaalconstructie gedilateerd met voorgespannen verenboxen zoals bij popzalen gebeurt. De maximale veerbelasting bedraagt 720 kN. Dit impliceert dat de bioscoopzalen lichtgewicht dienen te zijn. Het voordeel van deze vorm van akoestische ontkoppeling is dat ook trillingen tussen de zalen onderling uitdempen. Architectuur: In programmatisch opzicht zijn station en bioscoop gescheiden. De visuele relatie tussen deze functies is echter juist benadrukt. De ruimtelijke beleving in de verkeersgebieden staat centraal. Hierin vervult de ruimtelijke staalconstructie ook een beeldbepalende rol. Door de inzet van portalen kan het maaiveld kolomvrij gehouden worden. Daardoor kunnen zichtlijnen tussen bioscoop en het spoor onbelemmerd uitgewerkt worden. De hangende zaalvloeren zijn gebruikt om de overgang van maaiveld naar de stationskelders vloeiend te laten verlopen. Het ophangprincipe wordt visueel doorgevoerd ter plaatse van de kopgevels. Dit zijn de glasvlakken waar de stationsentrees in verwerkt zijn. De windvinnen hangen aan de knooppunten van het vakwerk, tot ca. 1,2 meter vanaf het maaiveld.. Ter plaatse van de zaalentrees zijn de afveerboxen tussen de portalen en de zalen in het zicht gelaten. De verdiepingsvloeren en trappen tussen de portalen zijn aan de dakbalken opgehangen. Net als in het interieur is de staalconstructie ook in het gevelbeeld van belang. Overdag wordt vooral de stationsfunctie intensief gebruikt. De portalen vormen een symbolische verwijzing naar de ondergrondse stationsfunctie. De stalen vakwerken refereren aan de industri stationsarchitectuur met kapconstructies met staal en glas. 's Avonds worden de portalen van binnenuit verlicht. De vakwerken zijn dan goed waarneembaar, omdat deze van een halfdoorzichtige gevel zijn voorzien. Hierdoor wordt de dynamiek van de draagconstructie optimaal benut als uithangbord van de bioscoopfunctie. Tussen de portalen bestaan de buitengevels uit grote glasvlakken. De zaalvormen zijn hierdoor van buitenaf goed zichtbaar.