Wat is schoonheid nog in ons land waar ruimte schaars is en waar de zorg voor een veilige, gezonde leefomgeving met een goede omgevingskwaliteit wettelijk is vastgelegd? Wat is dan goed? En is het goede wel mooi? Door de toenemende
complexiteit van opgaven lijkt schoonheid steeds meer impliciet, verborgen in de noodzaak uiteenlopende doelen te verenigen. Niettemin zijn honderden landschapsarchitecten, stedenbouwkundigen en architecten lid van een ruimtelijk kwaliteitsteam of een commissie ruimtelijke kwaliteit. Speelt schoonheid nog een rol in het kwaliteitsgesprek?