AI, waaronder large language modellen zoals ChatGPT, hebben een steeds grotere impact op de samenleving en ook op het onderwijs. Om leerlingen voor te bereiden op een wereld waarin AI een grote rol speelt zal er aandacht moeten komen voor het gebruik van AI in het onderwijs. Op dit moment zijn er al wel voorstellen over hoe AI toegepast kan worden in het onderwijs, maar er is nog weinig onderzoek naar hoe dit in de praktijk kan worden gedaan. Dit onderzoek maakt een begin aan dit praktijkonderzoek door te onderzoeken welke richtlijnen nodig zijn om leerlingen op een bruikbare en acceptabele manier gebruik te laten maken van AI in het onderwijs. Om dit te onderzoeken is een exploratief, kwalitatieve studie uitgevoerd, waarbij de werkvorm lesgeven met AI is ontwikkeld. Leerlingen waren bij deze werkvorm vrij om ChatGPT te gebruiken hoe zij wilden om tot een les te ontwerpen. Aan de hand van observaties in de lessen, ingevulde werkbladen met zoekopdrachten en commentaar door de leerlingen en focusgroepen wordt, met informatieverwerkingsvaardigheden als raamwerk, gekeken naar hoe leerlingen omgaan met ChatGPT. Uit dit onderzoek blijkt dat leerlingen in staat zijn om zelfstandig verscheidene manieren te vinden waarop ChatGPT kan worden gebruikt. Wel nemen leerlingen gemakkelijk door ChatGPT gegenereerde antwoorden over, zonder deze te hebben gecontroleerd met andere bronnen. Naar aanleiding van de resultaten zijn vier richtlijnen opgesteld om rekening mee te houden bij het ontwerpen van onderwijs omtrent AI. Deze richtlijnen gaan in op het aanleren van basiskennis omtrent AI, het duidelijk maken van de kaders waarbinnen AI gebruikt mag worden, het werk dat AI heeft uitgevoerd attribueren en het aanleren van benodigde vaardigheden rondom AI (AI-geletterdheid).

Enabling students to engage in independent scientific inquiry is a highly valued but seemingly elusive goal of (secondary school) science education. Therefore, this study aims to determine and understand how to effectively develop inquiry knowledge in students. The chosen approach to enable students to plan, carry out and evaluate a physics inquiry, is to regard an inquiry as the construction of a scientifically cogent argument for a specific claim. In an authentic scientific inquiry, the researcher invests - from the very start of the inquiry - time and effort in making the inquiry’s claim as indisputable as possible. The researcher strives for optimal cogency of the argument in support of that claim. Throughout the various studies in this thesis it is argued that this idea can be translated to classroom situations: fostering the insight that students’ inquiry should result in a complete, correct and substantiated answer to the research question. It is shown that this is a meaningful strategy in enabling them to engage in independent scientific inquiry: it results in a cognitive need in students to develop the knowledge that allows them to produce such an answer. As such, this thesis shows that argumentation is an indispensable part of teaching scientific inquiry. Explicit attention for argumentation promotes development of students’ inquiry knowledge.