Y.B.C. van Mil
info
Please Note
<p>This page displays the records of the person named above and is not linked to a unique person identifier. This record may need to be merged to a profile.</p>
52 records found
1
'Als historicus heb je een voorsprong omdat je inzicht hebt in alle eerder ontwikkelde oplossingen'
Een interview met Cor Wagenaar, hoogleraar Architectuurgeschiedenis in Groningen
Randstad Holland in kaart revisited
Mapping Randstad Holland revisited
This article revisits the Atlas Randstad Holland, first published in OverHolland in 2005, by extending its cartographic and analytical framework with a new reference year: 2020. Building on a long-term mapping project that visualises 170 years of spatial development in the western Netherlands, the authors add a new layer representing the period 2000–2020 to the composite map of the Randstad. Using updated digital datasets, GIS techniques and recent landscape classifications, the article reconstructs changes in built-up areas, infrastructure and landscape and places them within a broader historical perspective.
The analysis reveals four distinct types of spatial development in the past two decades: large contiguous urban extensions largely resulting from earlier national planning policies (notably VINEX locations); fragmented, scattered development driven by market forces and the absence of national spatial policy; stand-alone developments such as holiday parks in sensitive landscapes; and clusters of logistics and distribution centres along motorways. Together, these patterns demonstrate a clear shift from nationally coordinated spatial planning towards locally driven and market-led development.
By projecting recent urbanisation onto long-term landscape structures, the article shows how the historical relationship between landscape, infrastructure and settlement patterns has weakened since the late twentieth century. Whereas earlier urban development was strongly guided by natural conditions and later by coherent national planning frameworks, spatial development since 2000 has become increasingly fragmented and inconsistent.
The authors conclude that the prolonged absence of national spatial policy has resulted in a lack of spatial coherence, growing pressure on landscapes, infrastructure bottlenecks and an inability to address major societal challenges such as housing shortages, climate adaptation and energy transition. The updated atlas is presented not only as an analytical tool, but also as a critical instrument for rethinking future spatial planning in the Randstad. ...
The analysis reveals four distinct types of spatial development in the past two decades: large contiguous urban extensions largely resulting from earlier national planning policies (notably VINEX locations); fragmented, scattered development driven by market forces and the absence of national spatial policy; stand-alone developments such as holiday parks in sensitive landscapes; and clusters of logistics and distribution centres along motorways. Together, these patterns demonstrate a clear shift from nationally coordinated spatial planning towards locally driven and market-led development.
By projecting recent urbanisation onto long-term landscape structures, the article shows how the historical relationship between landscape, infrastructure and settlement patterns has weakened since the late twentieth century. Whereas earlier urban development was strongly guided by natural conditions and later by coherent national planning frameworks, spatial development since 2000 has become increasingly fragmented and inconsistent.
The authors conclude that the prolonged absence of national spatial policy has resulted in a lack of spatial coherence, growing pressure on landscapes, infrastructure bottlenecks and an inability to address major societal challenges such as housing shortages, climate adaptation and energy transition. The updated atlas is presented not only as an analytical tool, but also as a critical instrument for rethinking future spatial planning in the Randstad. ...
This article revisits the Atlas Randstad Holland, first published in OverHolland in 2005, by extending its cartographic and analytical framework with a new reference year: 2020. Building on a long-term mapping project that visualises 170 years of spatial development in the western Netherlands, the authors add a new layer representing the period 2000–2020 to the composite map of the Randstad. Using updated digital datasets, GIS techniques and recent landscape classifications, the article reconstructs changes in built-up areas, infrastructure and landscape and places them within a broader historical perspective.
The analysis reveals four distinct types of spatial development in the past two decades: large contiguous urban extensions largely resulting from earlier national planning policies (notably VINEX locations); fragmented, scattered development driven by market forces and the absence of national spatial policy; stand-alone developments such as holiday parks in sensitive landscapes; and clusters of logistics and distribution centres along motorways. Together, these patterns demonstrate a clear shift from nationally coordinated spatial planning towards locally driven and market-led development.
By projecting recent urbanisation onto long-term landscape structures, the article shows how the historical relationship between landscape, infrastructure and settlement patterns has weakened since the late twentieth century. Whereas earlier urban development was strongly guided by natural conditions and later by coherent national planning frameworks, spatial development since 2000 has become increasingly fragmented and inconsistent.
The authors conclude that the prolonged absence of national spatial policy has resulted in a lack of spatial coherence, growing pressure on landscapes, infrastructure bottlenecks and an inability to address major societal challenges such as housing shortages, climate adaptation and energy transition. The updated atlas is presented not only as an analytical tool, but also as a critical instrument for rethinking future spatial planning in the Randstad.
The analysis reveals four distinct types of spatial development in the past two decades: large contiguous urban extensions largely resulting from earlier national planning policies (notably VINEX locations); fragmented, scattered development driven by market forces and the absence of national spatial policy; stand-alone developments such as holiday parks in sensitive landscapes; and clusters of logistics and distribution centres along motorways. Together, these patterns demonstrate a clear shift from nationally coordinated spatial planning towards locally driven and market-led development.
By projecting recent urbanisation onto long-term landscape structures, the article shows how the historical relationship between landscape, infrastructure and settlement patterns has weakened since the late twentieth century. Whereas earlier urban development was strongly guided by natural conditions and later by coherent national planning frameworks, spatial development since 2000 has become increasingly fragmented and inconsistent.
The authors conclude that the prolonged absence of national spatial policy has resulted in a lack of spatial coherence, growing pressure on landscapes, infrastructure bottlenecks and an inability to address major societal challenges such as housing shortages, climate adaptation and energy transition. The updated atlas is presented not only as an analytical tool, but also as a critical instrument for rethinking future spatial planning in the Randstad.
Small and regional ports are often understood in relation to scale, defined by what they lack compared to large, globally connected hubs in terms of volume, capacity, or visibility. This way of thinking, however, tends to overlook how these ports actually function on the ground. Rather than operating primarily as nodes in global logistics chains, small ports are usually deeply entangled with urban form, local economies, ecological systems, and municipal governance. They bring together flows of goods, labour, sediments, and environmental impacts, while at the same time anchoring everyday practices, cultural identities, and place-based economic activities.
To ground these reflections, the blog draws on discussions from a public event organized by PortCityFutures under its Small Ports, Big Challenges thematic track, held on 17 October 2025. The meeting brought together researchers and practitioners to explore how small and regional ports operate within deltas, river basins, and port clusters—not as secondary infrastructures, but as places where questions of sustainability, governance, spatial transformation, and regional connectivity become especially tangible. ...
To ground these reflections, the blog draws on discussions from a public event organized by PortCityFutures under its Small Ports, Big Challenges thematic track, held on 17 October 2025. The meeting brought together researchers and practitioners to explore how small and regional ports operate within deltas, river basins, and port clusters—not as secondary infrastructures, but as places where questions of sustainability, governance, spatial transformation, and regional connectivity become especially tangible. ...
Small and regional ports are often understood in relation to scale, defined by what they lack compared to large, globally connected hubs in terms of volume, capacity, or visibility. This way of thinking, however, tends to overlook how these ports actually function on the ground. Rather than operating primarily as nodes in global logistics chains, small ports are usually deeply entangled with urban form, local economies, ecological systems, and municipal governance. They bring together flows of goods, labour, sediments, and environmental impacts, while at the same time anchoring everyday practices, cultural identities, and place-based economic activities.
To ground these reflections, the blog draws on discussions from a public event organized by PortCityFutures under its Small Ports, Big Challenges thematic track, held on 17 October 2025. The meeting brought together researchers and practitioners to explore how small and regional ports operate within deltas, river basins, and port clusters—not as secondary infrastructures, but as places where questions of sustainability, governance, spatial transformation, and regional connectivity become especially tangible.
To ground these reflections, the blog draws on discussions from a public event organized by PortCityFutures under its Small Ports, Big Challenges thematic track, held on 17 October 2025. The meeting brought together researchers and practitioners to explore how small and regional ports operate within deltas, river basins, and port clusters—not as secondary infrastructures, but as places where questions of sustainability, governance, spatial transformation, and regional connectivity become especially tangible.
The editorial “Mapping Beyond the Monodisciplinary Approach: Exploring the Potential of Mapping in Comparative Research Methods” introduces a special issue of the European Journal of Creative Practices in Cities and Landscapes (Vol. 7, No. 1, 2024). It highlights how geospatial mapping can bridge disciplinary, geographic, and temporal divides to address complex global transformations such as climate change, migration, and urbanization. The authors argue that mapping is not a neutral or merely technical practice but a comparative and critical tool for revealing spatial, social, and ecological interrelations. The issue’s contributions demonstrate mapping’s versatility—from historical urban morphology and socio-spatial experiences to logistics landscapes, participatory planning, and education. Together, they show how mapping integrates quantitative and qualitative knowledge, supports ethical and political reflection, and fosters collaboration across fields. Ultimately, the editorial positions mapping as a generative process for shaping more inclusive and sustainable futures.
...
The editorial “Mapping Beyond the Monodisciplinary Approach: Exploring the Potential of Mapping in Comparative Research Methods” introduces a special issue of the European Journal of Creative Practices in Cities and Landscapes (Vol. 7, No. 1, 2024). It highlights how geospatial mapping can bridge disciplinary, geographic, and temporal divides to address complex global transformations such as climate change, migration, and urbanization. The authors argue that mapping is not a neutral or merely technical practice but a comparative and critical tool for revealing spatial, social, and ecological interrelations. The issue’s contributions demonstrate mapping’s versatility—from historical urban morphology and socio-spatial experiences to logistics landscapes, participatory planning, and education. Together, they show how mapping integrates quantitative and qualitative knowledge, supports ethical and political reflection, and fosters collaboration across fields. Ultimately, the editorial positions mapping as a generative process for shaping more inclusive and sustainable futures.
Global Maritime Flows and Local Implications
Conceptualising a Worldwide Taxonomy and Glossary of Port‐City‐Regions
Abstract: The dynamic interplay between global maritime flows and the spatial, economic, and social development of port‐city‐regions lies at the heart of this thematic issue. As globalisation accelerates, the relationships between ports, cities, and their surrounding regions become increasingly complex, requiring innovative conceptual frameworks, methodologies, and interdisciplinary collaborations to address both challenges and opportunities. Flows of goods and people shape infrastructural networks and create nodes of logistics and administration in and around nearby cities. They establish specific networks that primarily facilitate transport. Multiple approaches and definitions exist to describe and map these unique spaces. This thematic issue of Ocean and Society aims to advance our understanding of these phenomena by exploring a range of terminologies, typologies, spatial transformations, and examples of sustainable practices across diverse geographic contexts.
...
Abstract: The dynamic interplay between global maritime flows and the spatial, economic, and social development of port‐city‐regions lies at the heart of this thematic issue. As globalisation accelerates, the relationships between ports, cities, and their surrounding regions become increasingly complex, requiring innovative conceptual frameworks, methodologies, and interdisciplinary collaborations to address both challenges and opportunities. Flows of goods and people shape infrastructural networks and create nodes of logistics and administration in and around nearby cities. They establish specific networks that primarily facilitate transport. Multiple approaches and definitions exist to describe and map these unique spaces. This thematic issue of Ocean and Society aims to advance our understanding of these phenomena by exploring a range of terminologies, typologies, spatial transformations, and examples of sustainable practices across diverse geographic contexts.
De Blokjeskaart
De eerste nationale plankaart over de ruimtelijke inrichting van Nederland
The ‘Blokjeskaart’: the first national planning map on the spatial layout of the Netherlands
The so-called Blokjeskaart, published in 1966 as part of the Second Policy Document on Spatial Planning in the Netherlands, is the first detailed national spatial planning map of the Netherlands and also the first comprehensive government policy statement on the future layout of the Netherlands. This article briefly outlines how this map is an amalgam of diverse sources and of various mapping and research traditions, such as the cartogram from the late 19th century, survey-before-plan cartographic research from the 1920s and 1930s and the so-called balls map, which shows the distribution of population concentrations across the Netherlands around 2000. ...
The so-called Blokjeskaart, published in 1966 as part of the Second Policy Document on Spatial Planning in the Netherlands, is the first detailed national spatial planning map of the Netherlands and also the first comprehensive government policy statement on the future layout of the Netherlands. This article briefly outlines how this map is an amalgam of diverse sources and of various mapping and research traditions, such as the cartogram from the late 19th century, survey-before-plan cartographic research from the 1920s and 1930s and the so-called balls map, which shows the distribution of population concentrations across the Netherlands around 2000. ...
The ‘Blokjeskaart’: the first national planning map on the spatial layout of the Netherlands
The so-called Blokjeskaart, published in 1966 as part of the Second Policy Document on Spatial Planning in the Netherlands, is the first detailed national spatial planning map of the Netherlands and also the first comprehensive government policy statement on the future layout of the Netherlands. This article briefly outlines how this map is an amalgam of diverse sources and of various mapping and research traditions, such as the cartogram from the late 19th century, survey-before-plan cartographic research from the 1920s and 1930s and the so-called balls map, which shows the distribution of population concentrations across the Netherlands around 2000.
The so-called Blokjeskaart, published in 1966 as part of the Second Policy Document on Spatial Planning in the Netherlands, is the first detailed national spatial planning map of the Netherlands and also the first comprehensive government policy statement on the future layout of the Netherlands. This article briefly outlines how this map is an amalgam of diverse sources and of various mapping and research traditions, such as the cartogram from the late 19th century, survey-before-plan cartographic research from the 1920s and 1930s and the so-called balls map, which shows the distribution of population concentrations across the Netherlands around 2000.
Digital tools and related open datasets, particularly for geospatial analysis, provide an opportunity to connect planning history more closely to the methods of planning practice and heritage itself. While contemporary planners have adopted advanced, data-driven tools to model urban systems and environmental risks, planning historians have largely kept relying on traditional methods, such as static cartography and archival interpretation. This disconnect has contributed to a widening gap between planning practice and its historiography. Drawing on historical examples, such as Maurice Rotival’s pioneering use of computers in planning, and recent digital mapping initiatives, this paper argues for a more integrated, interdisciplinary approach to planning history. It examines how digital platforms, datasets and analytical tools can improve spatial and temporal analysis while maintaining critical historical inquiry. The paper discusses practices such as GIS-based analysis, digital inventories and dashboards, and reflects on institutional and methodological barriers to wider adoption. Engaging with the digital turn enables planning history to evolve beyond biographical and text-based traditions, offering richer insights into the urban past and informing more sustainable, just and historically grounded futures.
...
Digital tools and related open datasets, particularly for geospatial analysis, provide an opportunity to connect planning history more closely to the methods of planning practice and heritage itself. While contemporary planners have adopted advanced, data-driven tools to model urban systems and environmental risks, planning historians have largely kept relying on traditional methods, such as static cartography and archival interpretation. This disconnect has contributed to a widening gap between planning practice and its historiography. Drawing on historical examples, such as Maurice Rotival’s pioneering use of computers in planning, and recent digital mapping initiatives, this paper argues for a more integrated, interdisciplinary approach to planning history. It examines how digital platforms, datasets and analytical tools can improve spatial and temporal analysis while maintaining critical historical inquiry. The paper discusses practices such as GIS-based analysis, digital inventories and dashboards, and reflects on institutional and methodological barriers to wider adoption. Engaging with the digital turn enables planning history to evolve beyond biographical and text-based traditions, offering richer insights into the urban past and informing more sustainable, just and historically grounded futures.
‘Rotterdam staat voor veel meer dan Rotterdam’
Interview met Paul van de Laar, bijzonder hoogleraar stadsgeschiedenis aan de Erasmus Universiteit
Paul van de Laar (Amsterdam, 1959) promoveerde in 1991 als economisch historicus op een proefschrift over het financieringsgedrag van de Rotterdamse maritieme sector na de Tweede Wereldoorlog. Hij is sinds 1997 bijzonder hoogleraar Geschiedenis van Rotterdam aan de Erasmus Universiteit en daarnaast jarenlang directeur van het Museum Rotterdam. Sinds 2020 is hij hoogleraar Cities as portals of Globalization en hoofd van de Erasmus School of History, Culture and Communication.
...
Paul van de Laar (Amsterdam, 1959) promoveerde in 1991 als economisch historicus op een proefschrift over het financieringsgedrag van de Rotterdamse maritieme sector na de Tweede Wereldoorlog. Hij is sinds 1997 bijzonder hoogleraar Geschiedenis van Rotterdam aan de Erasmus Universiteit en daarnaast jarenlang directeur van het Museum Rotterdam. Sinds 2020 is hij hoogleraar Cities as portals of Globalization en hoofd van de Erasmus School of History, Culture and Communication.
In een tijd waarin de concurrentie om ruimte in Europa steeds scherper wordt, biedt het boek Urbanization in Europe een broodnodige realiteitscheck. In de periode van 2000 tot 2018 werd maar liefst 1,26 miljoen hectare land – zo’n 236 voetbalvelden per dag – in Europa omgezet naar stedelijk gebruik. Deze ontwikkeling was vrijwel gelijk verdeeld over woningen, commercieel en industrieel gebruik, infrastructuur en stedelijk groen. Zulke cijfers maken de urgentie van het onderwerp – verstedelijking in Europa – pijnlijk duidelijk, zeker in dichtbevolkte landen als Nederland waar de rek er ruimtelijk gezien wel uit lijkt. ‘We zijn getuige geweest van de meedogenloze uitbreiding van stedelijke nederzettingen en de versnippering van open ruimten’, stelt Sebastian Dembski (Universiteit van Liverpool) in zijn voorwoord. [...]
...
In een tijd waarin de concurrentie om ruimte in Europa steeds scherper wordt, biedt het boek Urbanization in Europe een broodnodige realiteitscheck. In de periode van 2000 tot 2018 werd maar liefst 1,26 miljoen hectare land – zo’n 236 voetbalvelden per dag – in Europa omgezet naar stedelijk gebruik. Deze ontwikkeling was vrijwel gelijk verdeeld over woningen, commercieel en industrieel gebruik, infrastructuur en stedelijk groen. Zulke cijfers maken de urgentie van het onderwerp – verstedelijking in Europa – pijnlijk duidelijk, zeker in dichtbevolkte landen als Nederland waar de rek er ruimtelijk gezien wel uit lijkt. ‘We zijn getuige geweest van de meedogenloze uitbreiding van stedelijke nederzettingen en de versnippering van open ruimten’, stelt Sebastian Dembski (Universiteit van Liverpool) in zijn voorwoord. [...]
Willem Steigenga & Samuel van Embden
Two different approaches towards spatial planning: Design and research
During the 1960s, a rift between urban planners and architects increased as the first group relied on data and other facts, whereas as the second was led by artistic considerations. The two inaugural lectures of Willem Steigenga and Sam van Embden, published in English for the first time in this booklet, are important testimonies to this rift. Steigenga, originally a social geographer, was appointed in 1962 at the University of Amsterdam. He paid little attention to questions of architecture and beauty. In 1964, Van Embden became professor at the Delft Institute of Technology (TH Delft) - where he had studied under the influential Professor Granpré Molière - and dedicated his speech to the importance of form in town planning. The two lectures are preceded by an introduction written by Yvonne van Mil and Arnold van der Valk.
...
During the 1960s, a rift between urban planners and architects increased as the first group relied on data and other facts, whereas as the second was led by artistic considerations. The two inaugural lectures of Willem Steigenga and Sam van Embden, published in English for the first time in this booklet, are important testimonies to this rift. Steigenga, originally a social geographer, was appointed in 1962 at the University of Amsterdam. He paid little attention to questions of architecture and beauty. In 1964, Van Embden became professor at the Delft Institute of Technology (TH Delft) - where he had studied under the influential Professor Granpré Molière - and dedicated his speech to the importance of form in town planning. The two lectures are preceded by an introduction written by Yvonne van Mil and Arnold van der Valk.
Europe is a continent surrounded by water on three sides, with major seaports and metropolises along its coastlines. Each of these waters is different in terms of depth, water quality or role in global shipping, and their unique characteristics have influenced the planning of coastal and port city developments on their edges. Looking at Europe from the water allows us to study how people have adapted the spatial configuration of their port city territories to the characteristics of their neighbouring waters, and to identify similarities and differences in the development of port city territories on a single sea, across seas, rivers or river networks. We argue that such a historical perspective on planning offers decision-makers new insights into the complex territories at the water/land interface and the challenges for future planning in Europe and beyond. Mapping can help us overcome the limitations of historical boundaries and institutions that shape planning and act as a ‘gap finder’, identifying spatial, institutional or functional opportunities and challenges and where planning can be beneficial. In the context of Europe, we argue that the internal focus on nation states, national borders and European unification has distracted policy makers and stakeholders from a multi-scale and maritime perspective of the continent. Crossing borders, exploring territories from sea to land, highlights the unique role of seaports in shaping Europe, past, present and future. By exploring the conceptual and methodological underpinnings of the Port City Atlas, this presentation provides an insight into the role of mapping in planning history.
...
Europe is a continent surrounded by water on three sides, with major seaports and metropolises along its coastlines. Each of these waters is different in terms of depth, water quality or role in global shipping, and their unique characteristics have influenced the planning of coastal and port city developments on their edges. Looking at Europe from the water allows us to study how people have adapted the spatial configuration of their port city territories to the characteristics of their neighbouring waters, and to identify similarities and differences in the development of port city territories on a single sea, across seas, rivers or river networks. We argue that such a historical perspective on planning offers decision-makers new insights into the complex territories at the water/land interface and the challenges for future planning in Europe and beyond. Mapping can help us overcome the limitations of historical boundaries and institutions that shape planning and act as a ‘gap finder’, identifying spatial, institutional or functional opportunities and challenges and where planning can be beneficial. In the context of Europe, we argue that the internal focus on nation states, national borders and European unification has distracted policy makers and stakeholders from a multi-scale and maritime perspective of the continent. Crossing borders, exploring territories from sea to land, highlights the unique role of seaports in shaping Europe, past, present and future. By exploring the conceptual and methodological underpinnings of the Port City Atlas, this presentation provides an insight into the role of mapping in planning history.
‘Landschappelijke logica moet het uitgangspunt zijn’
Interview met hoogleraar Steffen Nijhuis (Technische Universiteit Delft)
Sinds maart 2023 is Steffen Nijhuis hoogleraar Landscape-based Urbanism bij de afdeling Urbanism van de faculteit Bouwkunde van de Technische Universiteit Delft. Op vrijdag 2 februari 2024 hield hij zijn intreerede met de titel ’Landschapslogica’. Namens de redactie spraken Yvonne van Mil en Marcel IJsselstijn in Delft met Nijhuis over de ideeën uit zijn intreerede. [...]
...
Sinds maart 2023 is Steffen Nijhuis hoogleraar Landscape-based Urbanism bij de afdeling Urbanism van de faculteit Bouwkunde van de Technische Universiteit Delft. Op vrijdag 2 februari 2024 hield hij zijn intreerede met de titel ’Landschapslogica’. Namens de redactie spraken Yvonne van Mil en Marcel IJsselstijn in Delft met Nijhuis over de ideeën uit zijn intreerede. [...]
Web publication
(2024)
-
Yvonne van Mil, M. Avellar Montezuma, F. Savoldi, More authors..., M. D'Agostino, P. De Martino, M. De Lotto, C.M. Hein, J.M.K. Hanna, L. Höller, L. Kayrouz, A. Sarkar
Large ports such as Rotterdam, Shanghai, or Los Angeles are always in the foreground; they are in the press, the subject of many academic studies, and key players in political decision-making, but what about all small and medium-sized ports in the same territory? If we look at the map of the port city territory of Rotterdam (Hein et al., 2023), we see several red spots indicating the ports of Scheveningen, Schiedam, Dordrecht, and Moerdijk, among others. These ports facilitate access to water and land, effectively support local industries, connect communities, and cooperate with larger maritime hubs (Figure 1). Together, these small ports form an important spatial, social, and economic grouping that is under-researched (Carella et al., 2024) and in need of comprehensive planning and policy advice. This blog presents different perspectives on the challenges and opportunities of small ports by presenting five ongoing projects by PortCityFutures members that address key issues in small ports. These projects were presented during the poster presentation at the symposium (RE-) CONNECTING MARITIME-URBAN ECOSYSTEMS on 16-17 September, 2024. [...]
...
Large ports such as Rotterdam, Shanghai, or Los Angeles are always in the foreground; they are in the press, the subject of many academic studies, and key players in political decision-making, but what about all small and medium-sized ports in the same territory? If we look at the map of the port city territory of Rotterdam (Hein et al., 2023), we see several red spots indicating the ports of Scheveningen, Schiedam, Dordrecht, and Moerdijk, among others. These ports facilitate access to water and land, effectively support local industries, connect communities, and cooperate with larger maritime hubs (Figure 1). Together, these small ports form an important spatial, social, and economic grouping that is under-researched (Carella et al., 2024) and in need of comprehensive planning and policy advice. This blog presents different perspectives on the challenges and opportunities of small ports by presenting five ongoing projects by PortCityFutures members that address key issues in small ports. These projects were presented during the poster presentation at the symposium (RE-) CONNECTING MARITIME-URBAN ECOSYSTEMS on 16-17 September, 2024. [...]
Journal article
(2023)
-
H.J. Engel, E.H. Gramsbergen, R.J. Rutte, Yvonne van Mil, Y. Söylev, J. Fraune
In OverHolland 22 staan de architectuur en stedenbouw van de naoorlogse universiteitscampus centraal. Het nummer bouwt daarmee voort op OverHolland 18/19, waarin een systematische vergelijking van de architectonische erfenis en de recente ontwikkelingsstrategieën van de universiteitscampussen van de TU Delft en de TU Eindhoven de kern vormde. In deze aflevering van OverHolland wordt de naoorlogse universiteitscampus vanuit verschillende perspectieven belicht. Het onderzoek wordt uitgebreid naar de campus van de Universiteit Twente en in een internationaal en didactisch kader geplaatst. Zowel in Nederland als daarbuiten waren in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw universiteitscampussen bij uitstek het terrein van belangrijke experimenten in het kader van de moderne architectuur en stedenbouw. Maar niet alleen het experimentele karakter, ook de vaak langdurige betrokkenheid van vooraanstaande ontwerpers bij het ontwikkelen van de landschappelijke en stedenbouwkundige opzet en de architectonische uitwerking van de genoemde campussen maken ze tot een interessant object van studie. Tot op de dag van vandaag zorgt de continuïteit van het opdrachtgeverschap voor een zorgvuldige documentatie van bouwplannen en tegenvoorstellen, verdichtings- en uitbreidingsvoorstellen. Recentelijk is daar het vraagstuk van de cultuurhistorische waardenstelling en het erfgoedbeheer nog bijgekomen. [...]
...
In OverHolland 22 staan de architectuur en stedenbouw van de naoorlogse universiteitscampus centraal. Het nummer bouwt daarmee voort op OverHolland 18/19, waarin een systematische vergelijking van de architectonische erfenis en de recente ontwikkelingsstrategieën van de universiteitscampussen van de TU Delft en de TU Eindhoven de kern vormde. In deze aflevering van OverHolland wordt de naoorlogse universiteitscampus vanuit verschillende perspectieven belicht. Het onderzoek wordt uitgebreid naar de campus van de Universiteit Twente en in een internationaal en didactisch kader geplaatst. Zowel in Nederland als daarbuiten waren in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw universiteitscampussen bij uitstek het terrein van belangrijke experimenten in het kader van de moderne architectuur en stedenbouw. Maar niet alleen het experimentele karakter, ook de vaak langdurige betrokkenheid van vooraanstaande ontwerpers bij het ontwikkelen van de landschappelijke en stedenbouwkundige opzet en de architectonische uitwerking van de genoemde campussen maken ze tot een interessant object van studie. Tot op de dag van vandaag zorgt de continuïteit van het opdrachtgeverschap voor een zorgvuldige documentatie van bouwplannen en tegenvoorstellen, verdichtings- en uitbreidingsvoorstellen. Recentelijk is daar het vraagstuk van de cultuurhistorische waardenstelling en het erfgoedbeheer nog bijgekomen. [...]
Port City Atlas: Mapping European Port City Territories
From Understanding to Design
The Atlas was created within the LDE PortCityFutures research group and the Faculty of Architecture TU Delft. It is part of the series on the Urbanization of the Sea, and the kick-off of a sub-series on Mapping Port Cities
> An analytical study on the complexity of port cities in Europe
A multitude of port cities dots Europe’s coastline, all serving the purpose of facilitating maritime transportation. Over millennia, public and private leaders have built harbours, urban spaces and infrastructures in diverse territories to serve hinterlands, including landlocked capital cities and metropolitan areas. As nodes on the edge of water and land, port city territories embody knowledge on maritime flows and water conditions. At a time of climate change, they can be paradigms and stewards of sustainable development.
Taking a comprehensive, mapping based approach, Port City Atlas visualizes 100 port city territories located on four seas and connected through shared waters. It provides a foundation for comparative analysis beyond case study approaches that are often locked into national contexts, select languages or disciplinary approaches. Conceived as a work of reference, the book makes the case for a sea-based approach to the understanding and design of Europe. ...
> An analytical study on the complexity of port cities in Europe
A multitude of port cities dots Europe’s coastline, all serving the purpose of facilitating maritime transportation. Over millennia, public and private leaders have built harbours, urban spaces and infrastructures in diverse territories to serve hinterlands, including landlocked capital cities and metropolitan areas. As nodes on the edge of water and land, port city territories embody knowledge on maritime flows and water conditions. At a time of climate change, they can be paradigms and stewards of sustainable development.
Taking a comprehensive, mapping based approach, Port City Atlas visualizes 100 port city territories located on four seas and connected through shared waters. It provides a foundation for comparative analysis beyond case study approaches that are often locked into national contexts, select languages or disciplinary approaches. Conceived as a work of reference, the book makes the case for a sea-based approach to the understanding and design of Europe. ...
The Atlas was created within the LDE PortCityFutures research group and the Faculty of Architecture TU Delft. It is part of the series on the Urbanization of the Sea, and the kick-off of a sub-series on Mapping Port Cities
> An analytical study on the complexity of port cities in Europe
A multitude of port cities dots Europe’s coastline, all serving the purpose of facilitating maritime transportation. Over millennia, public and private leaders have built harbours, urban spaces and infrastructures in diverse territories to serve hinterlands, including landlocked capital cities and metropolitan areas. As nodes on the edge of water and land, port city territories embody knowledge on maritime flows and water conditions. At a time of climate change, they can be paradigms and stewards of sustainable development.
Taking a comprehensive, mapping based approach, Port City Atlas visualizes 100 port city territories located on four seas and connected through shared waters. It provides a foundation for comparative analysis beyond case study approaches that are often locked into national contexts, select languages or disciplinary approaches. Conceived as a work of reference, the book makes the case for a sea-based approach to the understanding and design of Europe.
> An analytical study on the complexity of port cities in Europe
A multitude of port cities dots Europe’s coastline, all serving the purpose of facilitating maritime transportation. Over millennia, public and private leaders have built harbours, urban spaces and infrastructures in diverse territories to serve hinterlands, including landlocked capital cities and metropolitan areas. As nodes on the edge of water and land, port city territories embody knowledge on maritime flows and water conditions. At a time of climate change, they can be paradigms and stewards of sustainable development.
Taking a comprehensive, mapping based approach, Port City Atlas visualizes 100 port city territories located on four seas and connected through shared waters. It provides a foundation for comparative analysis beyond case study approaches that are often locked into national contexts, select languages or disciplinary approaches. Conceived as a work of reference, the book makes the case for a sea-based approach to the understanding and design of Europe.
Analoog aan de campus-atlassen van Delft en Eindhoven in OverHolland 18/19 wordt in deze bijdrage de ruimtelijke opzet en transformatie van de campus van de Universiteit Twente (UT) gedocumenteerd in een serie kaarten en analysetekeningen. Uitgangspunt is daarbij een vergelijking tussen het Structuurplan van de campus uit 1962, de feitelijke situatie in 1975 en die in 2015. Deze drie peilmomenten geven een goed overzicht van de ontwikkelingen van de campus in de afgelopen decennia. De atlas biedt daarmee achtergrondinformatie voor de hiernavolgende beschouwingen elders in dit nummer.
Het Structuurplan uit 1962, opgesteld door Willem van Tijen en Samuel van Embden, vormde het kader van de eerste bouwactiviteiten op de campus. In 1975, elf jaar nadat de eerste gebouwen werden opgeleverd, zijn de oorspronkelijke ontwerpideeën uitgekristalliseerd en heeft de campus min of meer vorm gekregen zoals het de initiatiefnemers en ontwerpers van het eerste uur voor ogen had gestaan. Veertig jaar daarna, in 2015, bevindt de campus zich midden in een ingrijpend transformatieproces. Een algemene heroriëntatie op de oorspronkelijke opzet van de universiteit en de aanwas van studenten hebben hun sporen nagelaten in de ruimtelijke verschijningsvorm. Wat opvalt is niet alleen de ruimtelijke verdichting van de campus, maar ook de hybridisatie; het loslaten van oorspronkelijke functionele zonering en de introductie van nieuwe uitgangspunten. Ook zijn verschillende universiteitsgebouwen van de eerste generatie, die inmiddels hun beste tijd hebben gehad, vervangen of herontwikkeld. ...
Het Structuurplan uit 1962, opgesteld door Willem van Tijen en Samuel van Embden, vormde het kader van de eerste bouwactiviteiten op de campus. In 1975, elf jaar nadat de eerste gebouwen werden opgeleverd, zijn de oorspronkelijke ontwerpideeën uitgekristalliseerd en heeft de campus min of meer vorm gekregen zoals het de initiatiefnemers en ontwerpers van het eerste uur voor ogen had gestaan. Veertig jaar daarna, in 2015, bevindt de campus zich midden in een ingrijpend transformatieproces. Een algemene heroriëntatie op de oorspronkelijke opzet van de universiteit en de aanwas van studenten hebben hun sporen nagelaten in de ruimtelijke verschijningsvorm. Wat opvalt is niet alleen de ruimtelijke verdichting van de campus, maar ook de hybridisatie; het loslaten van oorspronkelijke functionele zonering en de introductie van nieuwe uitgangspunten. Ook zijn verschillende universiteitsgebouwen van de eerste generatie, die inmiddels hun beste tijd hebben gehad, vervangen of herontwikkeld. ...
Analoog aan de campus-atlassen van Delft en Eindhoven in OverHolland 18/19 wordt in deze bijdrage de ruimtelijke opzet en transformatie van de campus van de Universiteit Twente (UT) gedocumenteerd in een serie kaarten en analysetekeningen. Uitgangspunt is daarbij een vergelijking tussen het Structuurplan van de campus uit 1962, de feitelijke situatie in 1975 en die in 2015. Deze drie peilmomenten geven een goed overzicht van de ontwikkelingen van de campus in de afgelopen decennia. De atlas biedt daarmee achtergrondinformatie voor de hiernavolgende beschouwingen elders in dit nummer.
Het Structuurplan uit 1962, opgesteld door Willem van Tijen en Samuel van Embden, vormde het kader van de eerste bouwactiviteiten op de campus. In 1975, elf jaar nadat de eerste gebouwen werden opgeleverd, zijn de oorspronkelijke ontwerpideeën uitgekristalliseerd en heeft de campus min of meer vorm gekregen zoals het de initiatiefnemers en ontwerpers van het eerste uur voor ogen had gestaan. Veertig jaar daarna, in 2015, bevindt de campus zich midden in een ingrijpend transformatieproces. Een algemene heroriëntatie op de oorspronkelijke opzet van de universiteit en de aanwas van studenten hebben hun sporen nagelaten in de ruimtelijke verschijningsvorm. Wat opvalt is niet alleen de ruimtelijke verdichting van de campus, maar ook de hybridisatie; het loslaten van oorspronkelijke functionele zonering en de introductie van nieuwe uitgangspunten. Ook zijn verschillende universiteitsgebouwen van de eerste generatie, die inmiddels hun beste tijd hebben gehad, vervangen of herontwikkeld.
Het Structuurplan uit 1962, opgesteld door Willem van Tijen en Samuel van Embden, vormde het kader van de eerste bouwactiviteiten op de campus. In 1975, elf jaar nadat de eerste gebouwen werden opgeleverd, zijn de oorspronkelijke ontwerpideeën uitgekristalliseerd en heeft de campus min of meer vorm gekregen zoals het de initiatiefnemers en ontwerpers van het eerste uur voor ogen had gestaan. Veertig jaar daarna, in 2015, bevindt de campus zich midden in een ingrijpend transformatieproces. Een algemene heroriëntatie op de oorspronkelijke opzet van de universiteit en de aanwas van studenten hebben hun sporen nagelaten in de ruimtelijke verschijningsvorm. Wat opvalt is niet alleen de ruimtelijke verdichting van de campus, maar ook de hybridisatie; het loslaten van oorspronkelijke functionele zonering en de introductie van nieuwe uitgangspunten. Ook zijn verschillende universiteitsgebouwen van de eerste generatie, die inmiddels hun beste tijd hebben gehad, vervangen of herontwikkeld.
Tijdlijn Delft, Eindhoven, Twente
Drie technische universiteitscampussen vergeleken
Dit artikel presenteert aan de hand van een tijdlijn en een netwerkdiagram van de betrokken architecten en stedenbouwkundigen de ontwikkeling van de Twentse campus naast die van de twee andere Technische Universiteiten in Nederland. De Twentse campus was de derde in de rij, na Delft en Eindhoven. Hoe verhouden de drie campussen zich tot elkaar wat betreft stedenbouwkundige inbedding, ruimtelijke inrichting en gebouwontwerp? Wat zijn de overeenkomsten en verschillen en welke architectonische ideeën migreren tussen de campussen? Voor deze vergelijking maken we gebruik van de campus-atlassen van Delft en Eindhoven die zijn gepubliceerd in OverHolland 18/19. Om de drie campussen te begrijpen en te vergelijken in de tijd, hebben we twee periodes van ruimtelijke ontwikkeling onderscheiden, 1960-1975: Conceptie en consolidatie, en 1975-2015: Transformatie en hybridisatie.
In de eerste periode van conceptie en consolidatie zien we sterke verschillen. In Delft kreeg de campus vorm als een monofunctionele ‘sector’, een apart stadsdeel dat in twee richtingen kon worden uitgebreid. Het ‘studentenleven’, op studentenkamers en in gezelligheidsverenigingen, bleef in de stad gevestigd. De TH’s in Eindhoven en Twente waren compleet nieuw. In Eindhoven verrees de eerste compacte hoogbouwcampus in een parkachtige setting. In Twente werd de eerste en enige residentiële universiteit opgericht, een voor Nederland uniek onderwijsexperiment dat aansloot bij Angelsaksische voorbeelden.
Tijdens de tweede periode van transformatie en hybridisatie beginnen de ruimtelijke ontwikkelingen naar elkaar toe te groeien. Vanwege stagnatie van de studentenaantallen in de jaren zeventig en tachtig was er aanvankelijk in deze periode weinig ontwikkeling op de drie campussen. Er komt pas weer beweging in na de invoering van de bachelor-masterstructuur in 2002. Het werd daardoor voor internationale studenten makkelijker om in Nederland te studeren en het leidde tot een aanzienlijke toename van het aantal studenten, wat meer behoefte aan studentenhuisvesting en andere voorzieningen met zich meebracht. ...
In de eerste periode van conceptie en consolidatie zien we sterke verschillen. In Delft kreeg de campus vorm als een monofunctionele ‘sector’, een apart stadsdeel dat in twee richtingen kon worden uitgebreid. Het ‘studentenleven’, op studentenkamers en in gezelligheidsverenigingen, bleef in de stad gevestigd. De TH’s in Eindhoven en Twente waren compleet nieuw. In Eindhoven verrees de eerste compacte hoogbouwcampus in een parkachtige setting. In Twente werd de eerste en enige residentiële universiteit opgericht, een voor Nederland uniek onderwijsexperiment dat aansloot bij Angelsaksische voorbeelden.
Tijdens de tweede periode van transformatie en hybridisatie beginnen de ruimtelijke ontwikkelingen naar elkaar toe te groeien. Vanwege stagnatie van de studentenaantallen in de jaren zeventig en tachtig was er aanvankelijk in deze periode weinig ontwikkeling op de drie campussen. Er komt pas weer beweging in na de invoering van de bachelor-masterstructuur in 2002. Het werd daardoor voor internationale studenten makkelijker om in Nederland te studeren en het leidde tot een aanzienlijke toename van het aantal studenten, wat meer behoefte aan studentenhuisvesting en andere voorzieningen met zich meebracht. ...
Dit artikel presenteert aan de hand van een tijdlijn en een netwerkdiagram van de betrokken architecten en stedenbouwkundigen de ontwikkeling van de Twentse campus naast die van de twee andere Technische Universiteiten in Nederland. De Twentse campus was de derde in de rij, na Delft en Eindhoven. Hoe verhouden de drie campussen zich tot elkaar wat betreft stedenbouwkundige inbedding, ruimtelijke inrichting en gebouwontwerp? Wat zijn de overeenkomsten en verschillen en welke architectonische ideeën migreren tussen de campussen? Voor deze vergelijking maken we gebruik van de campus-atlassen van Delft en Eindhoven die zijn gepubliceerd in OverHolland 18/19. Om de drie campussen te begrijpen en te vergelijken in de tijd, hebben we twee periodes van ruimtelijke ontwikkeling onderscheiden, 1960-1975: Conceptie en consolidatie, en 1975-2015: Transformatie en hybridisatie.
In de eerste periode van conceptie en consolidatie zien we sterke verschillen. In Delft kreeg de campus vorm als een monofunctionele ‘sector’, een apart stadsdeel dat in twee richtingen kon worden uitgebreid. Het ‘studentenleven’, op studentenkamers en in gezelligheidsverenigingen, bleef in de stad gevestigd. De TH’s in Eindhoven en Twente waren compleet nieuw. In Eindhoven verrees de eerste compacte hoogbouwcampus in een parkachtige setting. In Twente werd de eerste en enige residentiële universiteit opgericht, een voor Nederland uniek onderwijsexperiment dat aansloot bij Angelsaksische voorbeelden.
Tijdens de tweede periode van transformatie en hybridisatie beginnen de ruimtelijke ontwikkelingen naar elkaar toe te groeien. Vanwege stagnatie van de studentenaantallen in de jaren zeventig en tachtig was er aanvankelijk in deze periode weinig ontwikkeling op de drie campussen. Er komt pas weer beweging in na de invoering van de bachelor-masterstructuur in 2002. Het werd daardoor voor internationale studenten makkelijker om in Nederland te studeren en het leidde tot een aanzienlijke toename van het aantal studenten, wat meer behoefte aan studentenhuisvesting en andere voorzieningen met zich meebracht.
In de eerste periode van conceptie en consolidatie zien we sterke verschillen. In Delft kreeg de campus vorm als een monofunctionele ‘sector’, een apart stadsdeel dat in twee richtingen kon worden uitgebreid. Het ‘studentenleven’, op studentenkamers en in gezelligheidsverenigingen, bleef in de stad gevestigd. De TH’s in Eindhoven en Twente waren compleet nieuw. In Eindhoven verrees de eerste compacte hoogbouwcampus in een parkachtige setting. In Twente werd de eerste en enige residentiële universiteit opgericht, een voor Nederland uniek onderwijsexperiment dat aansloot bij Angelsaksische voorbeelden.
Tijdens de tweede periode van transformatie en hybridisatie beginnen de ruimtelijke ontwikkelingen naar elkaar toe te groeien. Vanwege stagnatie van de studentenaantallen in de jaren zeventig en tachtig was er aanvankelijk in deze periode weinig ontwikkeling op de drie campussen. Er komt pas weer beweging in na de invoering van de bachelor-masterstructuur in 2002. Het werd daardoor voor internationale studenten makkelijker om in Nederland te studeren en het leidde tot een aanzienlijke toename van het aantal studenten, wat meer behoefte aan studentenhuisvesting en andere voorzieningen met zich meebracht.