Britte Bouchaut
Please Note
18 records found
1
Scenariostudie ggo-reguleringsstelsel
Onderzoek naar stelselrichtingen voor de regulering van werkzaamheden met ingeperkt gebruik en introductie in het milieu van genetisch gemodifceerde organismen
Biological Entity
A Legal, Philosophical and Biological Analysis
Current European and Dutch legislation, including Directive 2009/41/EC and the GMO Decree, defines organisms as "biological entities capable of replication or of transferring genetic material". However, the term ‘biological entity’ itself remains undefined. Scientific advisory bodies like COGEM (the Netherlands Commission on Genetic Modification) have long recognized that synthetic biology renders current definitions inadequate. Their reports consistently highlight how novel biological constructs, such as synthetic cells and biohybrid systems, do not align with traditional concepts of life, yet demand regulatory oversight.
Additionally, while the terms ‘organism’ and ‘biological entity’ are both used in law, their meanings can diverge significantly in scientific discourse. Legal definitions are often structured around risk and containment rather than biological accuracy, creating friction between regulatory objectives and scientific realities. For example, while scientists often exclude viruses from the category of organisms due to their host-dependence, legal frameworks classify them as biological entities, and thus subsequently as organisms for risk management reasons. ...
Current European and Dutch legislation, including Directive 2009/41/EC and the GMO Decree, defines organisms as "biological entities capable of replication or of transferring genetic material". However, the term ‘biological entity’ itself remains undefined. Scientific advisory bodies like COGEM (the Netherlands Commission on Genetic Modification) have long recognized that synthetic biology renders current definitions inadequate. Their reports consistently highlight how novel biological constructs, such as synthetic cells and biohybrid systems, do not align with traditional concepts of life, yet demand regulatory oversight.
Additionally, while the terms ‘organism’ and ‘biological entity’ are both used in law, their meanings can diverge significantly in scientific discourse. Legal definitions are often structured around risk and containment rather than biological accuracy, creating friction between regulatory objectives and scientific realities. For example, while scientists often exclude viruses from the category of organisms due to their host-dependence, legal frameworks classify them as biological entities, and thus subsequently as organisms for risk management reasons.
In recent years, the relationship between academia and the fossil fuel industry has become a focal point of intense debate. This concern arises from the fear that corporate funding might skew research activities. A significant development in this area is the adoption of policies by a Dutch university, and discussions in several others, prohibiting research funded by the fossil fuel industry. These policies aim to safeguard academic freedom and integrity. Despite this, there has been little discussion on the myriad challenges, implications, and possible unintended consequences, particularly in the realm of safety-and-security research. As such, this manuscript delves into the complex transition towards a fossil-fuel-free society, examining it through the lenses of safety science and sociotechnical systems. It emphasizes the vital importance of collective responsibility in ensuring systemic safety and security as we navigate towards achieving the sustainable development goals. This journey requires a delicate balance between the objectives of safety and sustainability, along with a deep understanding of the security implications of decreasing our dependence on the fossil fuel industry. The strategy of distancing academic research from fossil fuel industries, commonly seen as a positive step, also demands a nuanced consideration of its broader impacts, including the setting of precedents for addressing other existential and systemic risks. Instead, we argue for the establishment of robust governance structures rooted in restorative justice principles. Such frameworks can facilitate productive dialogue with underrepresented groups, motivate the fossil fuel industry towards sustainable practices, and safeguard the integrity of scholarly research. This approach not only addresses immediate concerns related to fossil fuels but also lays the groundwork for a more inclusive and equitable model of climate risk research, essential for tackling the multifaceted challenges of our era.
Safy-by-Design
Een innovatieve aanpak voor omgevingsveiligheid
Het rapport benadrukt dat traditionele methoden voor risicomanagement, zoals methoden die zich vooral op kwantificeerbare, ‘harde cijfers’ focussen, sterk afhankelijk zijn van beschikbare historische data. Echter, van nieuwe technologieën en industriële processen hebben we vaak niet dergelijke data voorhanden, en dus schieten deze methoden tekort bij het omgaan met onzekerheden en nieuwe risico’s. Daarnaast richten huidige methoden voor veiligheidsmanagement in de chemische industrie zich voornamelijk op het verlagen van risico’s, bijvoorbeeld door het toepassen van de inherente veiligheidsprincipes (ISPs), en zijn dus vooral toegespitst op de ‘risicobehandeling’-fase in risicomanagement. In dit rapport kijken we breder naar de volledige risicomanagementcyclus, en worden mogelijke onzekerheden in elke fase van de cyclus bekeken. SbD biedt richtlijnen om veiligheid een integraal onderdeel van het gehele risicomanagementproces te maken.
Achtergrond en doel
Onzekerheden vormen een grote uitdaging in elk stadium van risicomanagement. Tijdens de contextbepaling kan het ontbreken van historische data leiden tot onvolledige risico-identificatie en verkeerde systeemgrenzen. In de analysefase kan de ernst van risico’s worden onderschat, door modellen met lage betrouwbaarheid of door een gebrek aan deskundige kennis. Ook in de evaluatie- en behandelingsfase spelen onzekerheden een rol, vooral wanneer criteria voor risico-acceptatie vaag zijn of wanneer besluitvorming wordt beïnvloed door menselijke (vaak onbewuste) vooroordelen. Het rapport stelt dat deze tekortkomingen beter kunnen worden aangepakt door SbD-principes zoals het voorzorgsprincipe en systeemdenken te integreren in risicomanagement. Door te plannen voor worst-case scenario’s en risico’s met onzekerheden proactief te benaderen, kunnen organisaties niet alleen voldoen aan wettelijke eisen, maar deze ook overstijgen (beyond compliance) om veerkrachtige systemen te ontwikkelen.
Safe-by-Design als mentaliteit: van afvinken naar anticiperen
SbD vraagt om meer dan het volgen van stappenplannen of beslisbomen. In een technologische en maatschappelijke context die steeds complexer en onzekerder wordt volstaat het niet om veiligheid ‘af te vinken’. SbD vergt een fundamentele mentaliteitsverandering: weg van compliance als einddoel, en richting veiligheid als een voortdurend proces van anticiperen, kritisch nadenken, afstemmen en iteratie.
Verschillende SbD-principes kunnen ingeschakeld worden om onzekerheden te adresseren in elke stap van de risicomanagement cyclus. Het voorzorgsprincipe helpt bij het omgaan met onzekerheden door uit te gaan van worst-case scenario’s (waarbij de nadruk ligt op de gevolgen in plaats van op de (onzekere) kans) en extra veiligheidsmarges waar kennis nog beperkt is. Systeemdenken binnen SbD betekent verder kijken dan de grenzen van de eigen installatie en anticiperen op kettingreacties en wisselwerkingen binnen het grotere systeem. Ook neemt systeemdenken de complexiteit van moderne sociaal-technische systemen in beschouwing, met aandacht voor de interactie tussen technische factoren, mensen en de omgeving.
SbD houdt een integrale aanpak in waarbij bredere maatschappelijke en langetermijn risico’s worden meegenomen. Het expliciet meenemen van deze risico’s draagt bij aan een meer realistische inschatting van risico’s in een context van onzekerheid en complexiteit. Dit vereist ook een levenscyclusbenadering waarin veiligheid verankerd is van ontwerp en constructie tot onderhoud en ontmanteling. Stakeholderparticipatie speelt hierin een centrale rol: door maatschappelijke zorgen en lokale kennis vanaf het begin te integreren, ontstaan zowel beter draagvlak als scherpere risicobeoordelingen. Ook samenwerking is essentieel om verschillende invalshoeken mee te nemen, en objectiviteit te vergroten door meerdere experts onafhankelijk een oordeel ta laten vellen. Overheden kunnen deze samenwerking actief ondersteunen: enerzijds door het verspreiden van kennis over de beste beschikbare technologieën voor onder meer inspectie en monitoring, anderzijds door het stimuleren van kennisdeling binnen de sector.
Een iteratieve en dynamische aanpak is cruciaal binnen SbD, waarbij nieuwe informatie voortdurend wordt teruggekoppeld om zo risico’s continu te actualiseren. Door actuele inspectiedata te vergelijken met ontwerpmodellen kunnen aannames worden getoetst en waar nodig worden bijgesteld, om zo onzekerheidsmarges te verkleinen.
Door SbD-principes in elke stap van de risicomanagementcyclus toe te passen worden onzekerheden teruggebracht tot beheersbare risico’s. Dit leidt niet alleen tot minder incidenten, maar ook tot hogere betrouwbaarheid en beschikbaarheid van installaties en versterkt maatschappelijk vertrouwen. SbD verschuift de focus van ‘veilig genoeg volgens de norm’ naar ‘veilig omdat het duurzaam en verantwoord is’.
Overheden spelen een cruciale rol in het toewerken naar de SbD-mentaliteit. Zij dienen beleidskaders te ontwikkelen die innovatie bevorderen, zorgen voor naleving van veiligheidsnormen,
en aansporen tot anticiperen van nieuwe risico’s met bijhorende onzekerheden.
Opdrachtgever Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat (IenW) ...
Het rapport benadrukt dat traditionele methoden voor risicomanagement, zoals methoden die zich vooral op kwantificeerbare, ‘harde cijfers’ focussen, sterk afhankelijk zijn van beschikbare historische data. Echter, van nieuwe technologieën en industriële processen hebben we vaak niet dergelijke data voorhanden, en dus schieten deze methoden tekort bij het omgaan met onzekerheden en nieuwe risico’s. Daarnaast richten huidige methoden voor veiligheidsmanagement in de chemische industrie zich voornamelijk op het verlagen van risico’s, bijvoorbeeld door het toepassen van de inherente veiligheidsprincipes (ISPs), en zijn dus vooral toegespitst op de ‘risicobehandeling’-fase in risicomanagement. In dit rapport kijken we breder naar de volledige risicomanagementcyclus, en worden mogelijke onzekerheden in elke fase van de cyclus bekeken. SbD biedt richtlijnen om veiligheid een integraal onderdeel van het gehele risicomanagementproces te maken.
Achtergrond en doel
Onzekerheden vormen een grote uitdaging in elk stadium van risicomanagement. Tijdens de contextbepaling kan het ontbreken van historische data leiden tot onvolledige risico-identificatie en verkeerde systeemgrenzen. In de analysefase kan de ernst van risico’s worden onderschat, door modellen met lage betrouwbaarheid of door een gebrek aan deskundige kennis. Ook in de evaluatie- en behandelingsfase spelen onzekerheden een rol, vooral wanneer criteria voor risico-acceptatie vaag zijn of wanneer besluitvorming wordt beïnvloed door menselijke (vaak onbewuste) vooroordelen. Het rapport stelt dat deze tekortkomingen beter kunnen worden aangepakt door SbD-principes zoals het voorzorgsprincipe en systeemdenken te integreren in risicomanagement. Door te plannen voor worst-case scenario’s en risico’s met onzekerheden proactief te benaderen, kunnen organisaties niet alleen voldoen aan wettelijke eisen, maar deze ook overstijgen (beyond compliance) om veerkrachtige systemen te ontwikkelen.
Safe-by-Design als mentaliteit: van afvinken naar anticiperen
SbD vraagt om meer dan het volgen van stappenplannen of beslisbomen. In een technologische en maatschappelijke context die steeds complexer en onzekerder wordt volstaat het niet om veiligheid ‘af te vinken’. SbD vergt een fundamentele mentaliteitsverandering: weg van compliance als einddoel, en richting veiligheid als een voortdurend proces van anticiperen, kritisch nadenken, afstemmen en iteratie.
Verschillende SbD-principes kunnen ingeschakeld worden om onzekerheden te adresseren in elke stap van de risicomanagement cyclus. Het voorzorgsprincipe helpt bij het omgaan met onzekerheden door uit te gaan van worst-case scenario’s (waarbij de nadruk ligt op de gevolgen in plaats van op de (onzekere) kans) en extra veiligheidsmarges waar kennis nog beperkt is. Systeemdenken binnen SbD betekent verder kijken dan de grenzen van de eigen installatie en anticiperen op kettingreacties en wisselwerkingen binnen het grotere systeem. Ook neemt systeemdenken de complexiteit van moderne sociaal-technische systemen in beschouwing, met aandacht voor de interactie tussen technische factoren, mensen en de omgeving.
SbD houdt een integrale aanpak in waarbij bredere maatschappelijke en langetermijn risico’s worden meegenomen. Het expliciet meenemen van deze risico’s draagt bij aan een meer realistische inschatting van risico’s in een context van onzekerheid en complexiteit. Dit vereist ook een levenscyclusbenadering waarin veiligheid verankerd is van ontwerp en constructie tot onderhoud en ontmanteling. Stakeholderparticipatie speelt hierin een centrale rol: door maatschappelijke zorgen en lokale kennis vanaf het begin te integreren, ontstaan zowel beter draagvlak als scherpere risicobeoordelingen. Ook samenwerking is essentieel om verschillende invalshoeken mee te nemen, en objectiviteit te vergroten door meerdere experts onafhankelijk een oordeel ta laten vellen. Overheden kunnen deze samenwerking actief ondersteunen: enerzijds door het verspreiden van kennis over de beste beschikbare technologieën voor onder meer inspectie en monitoring, anderzijds door het stimuleren van kennisdeling binnen de sector.
Een iteratieve en dynamische aanpak is cruciaal binnen SbD, waarbij nieuwe informatie voortdurend wordt teruggekoppeld om zo risico’s continu te actualiseren. Door actuele inspectiedata te vergelijken met ontwerpmodellen kunnen aannames worden getoetst en waar nodig worden bijgesteld, om zo onzekerheidsmarges te verkleinen.
Door SbD-principes in elke stap van de risicomanagementcyclus toe te passen worden onzekerheden teruggebracht tot beheersbare risico’s. Dit leidt niet alleen tot minder incidenten, maar ook tot hogere betrouwbaarheid en beschikbaarheid van installaties en versterkt maatschappelijk vertrouwen. SbD verschuift de focus van ‘veilig genoeg volgens de norm’ naar ‘veilig omdat het duurzaam en verantwoord is’.
Overheden spelen een cruciale rol in het toewerken naar de SbD-mentaliteit. Zij dienen beleidskaders te ontwikkelen die innovatie bevorderen, zorgen voor naleving van veiligheidsnormen,
en aansporen tot anticiperen van nieuwe risico’s met bijhorende onzekerheden.
Opdrachtgever Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat (IenW)
This work explores resource recovery coupled to seawater desalination in small islands. As small islands depend on seawater desalination for water access, they make an excellent ground for exploring the trade-offs associated to resource recovery, like potential economic gains, energy use, and environmental impacts. Here, we investigated these tensions in the context of Lampedusa, in Italy. We then developed and evaluated scenarios for the recovery of additional water, Mg, and other resources from brines, to identify if and how resource recovery is an interesting approach for the island vis-à-vis these tensions. We have found that the potential to increase water production with water recovery from brine is an interesting alternative for small islands, especially when harnessing waste heat. However, while some technologies offer possibilities for recovering additional resources, in places like small islands the potential benefits from additional recovery do not seem to justify the costs to the local system.
In September 2015, the United Nations General Assembly established the 2030 Agenda for Sustainable Development, which includes 17 Sustainable Development Goals (SDGs) [...].
Uncertainties and uncertain risks of emerging biotechnology applications
A social learning workshop for stakeholder communication
techniques, make it currently impossible to perform an adequate environmental risk assessment. As a result, there is a risk that such techniques don’t get beyond experiments demonstrating the proof of principle, stifling their further
development and implementation. To break free from this deadlock, wemust be able to learn what such uncertainties and uncertain risks entail, and how they should be assessed to ensure safe further development. To shape a responsible learning environment to explore uncertainties and uncertain risks, we have organized five stakeholder workshops. By means of a case about the genetic engineering of plants’ rhizosphere–an application abundant with uncertain risks–we identified tensions between different stakeholder groups and their different estimates of uncertainties and uncertain risks. Based upon derived insights, we developed a tool–a script for researchers to organize a
stakeholder workshop–that enables a constructive discussion about emerging risks with a broad range of stakeholders. Thereby, the script provides a step-by-step approach to identify uncertainties, develop anticipatory strategies and adaptations in (experimental) research designs to lower or mitigate the earlier
identified uncertainties, and helps to identify knowledge gaps for which (additional) risk research should be set up. ...
techniques, make it currently impossible to perform an adequate environmental risk assessment. As a result, there is a risk that such techniques don’t get beyond experiments demonstrating the proof of principle, stifling their further
development and implementation. To break free from this deadlock, wemust be able to learn what such uncertainties and uncertain risks entail, and how they should be assessed to ensure safe further development. To shape a responsible learning environment to explore uncertainties and uncertain risks, we have organized five stakeholder workshops. By means of a case about the genetic engineering of plants’ rhizosphere–an application abundant with uncertain risks–we identified tensions between different stakeholder groups and their different estimates of uncertainties and uncertain risks. Based upon derived insights, we developed a tool–a script for researchers to organize a
stakeholder workshop–that enables a constructive discussion about emerging risks with a broad range of stakeholders. Thereby, the script provides a step-by-step approach to identify uncertainties, develop anticipatory strategies and adaptations in (experimental) research designs to lower or mitigate the earlier
identified uncertainties, and helps to identify knowledge gaps for which (additional) risk research should be set up.
The main question addressed in this thesis is: “How to create an environment that is suitable to learn safely and responsibly what uncertain risks associated with emerging biotechnologies entail?”. I conclude that to enable responsible learning by means of SbD, 3 conditions are needed; regulatory flexibility, co-responsibility and awareness. Thereby, SbD could be a suitable approach to arrive at responsible learning, given that the 3 conditions are met. If not, SbD provides guidelines to lower or mitigate known risks but fails to provide a step-by-step approach to gradually learn what uncertain risks entail. This will leave a knowledge gap between known and uncertain risks which stifles innovation and hinders risk management in ensuring future safety for people, animals and the environment.
...
The main question addressed in this thesis is: “How to create an environment that is suitable to learn safely and responsibly what uncertain risks associated with emerging biotechnologies entail?”. I conclude that to enable responsible learning by means of SbD, 3 conditions are needed; regulatory flexibility, co-responsibility and awareness. Thereby, SbD could be a suitable approach to arrive at responsible learning, given that the 3 conditions are met. If not, SbD provides guidelines to lower or mitigate known risks but fails to provide a step-by-step approach to gradually learn what uncertain risks entail. This will leave a knowledge gap between known and uncertain risks which stifles innovation and hinders risk management in ensuring future safety for people, animals and the environment.
creates opportunities for industrial biotechnology and chemistry. To succeed,
controlled learning about new emerging risks is crucial but both fields endure
difficulty in doing so by their respective regulation and risk management culture. ...
creates opportunities for industrial biotechnology and chemistry. To succeed,
controlled learning about new emerging risks is crucial but both fields endure
difficulty in doing so by their respective regulation and risk management culture.
Safe-by-Design
Stakeholders' Perceptions and Expectations of How to Deal with Uncertain Risks of Emerging Biotechnologies in the Netherlands